કેનકુનથી ટુલુંમ જતી નાનકડી કેડી પર પુરપાટ વેગથી ઘોડો દોડી જતો હતો. આમતો આ આ બન્ને સ્થળો ને જોડતો મુખ્ય માર્ગ પણ છે. પણ આ કેડી થોડો નિર્જન પણ ટૂંકો માર્ગ છે. ભૂખરા રંગનો જાતવાન ઘોડો અસવારનો મિજાજ પારખી ગયો એમ એકધારી ગતિથી ચારે પગે દોડી રહ્યો હતો. ઘોડા પર સવાર થયેલી યુવતીએ ક્રીમ કલરનું કોડ્રોયનું ચુસ્ત પેન્ટ પહેરેલું હતું. ઉપર મુલાયમ પોતનું શરીર પર ચસોચસ બેસતું કથ્થાઈ કલરનું ટોપ, પેન્ટમાં ઇન્ કરેલું હતું. એની ઉપર પાતળું સફેદ કલરનું નાનું જેકેટ, ગળામાં સુંદર મજાનો આછા કથ્થઈ કલરનો સ્કાર્ફ, કમર પર મોટાં બક્કલવાળો ચામડાનો બેલ્ટ, માથે ક્રીમ કલરની પી કેપ અને પગમાં ઘુંટણ સુધી આવતાં મોંઘા શુઝ પહેરેલા હતાં. આંખો પર ઓકલીના સનગ્લાસીસ સાથે એક હાથે ઘોડાની લગામ પકડીને ઘોડાને દોડાવતી યુવતીએ બીજા હાથે ઘોડા પર લાદેલા જીનનો હાથો પકડી રાખ્યો હતો. ઘોડો અસવારના મનમાં ચાલતા વિચારોની જેમ જ વાંકીચૂંકી કેડી પર પુરપાટ દોડતો જતો હતો. દોડતાં ઘોડા સાથે યુવતીનુ શરીર પણ લયબદ્ધ રીતે તાલ મેળવતું હતું. પી કેપમાંથી કાઢેલાં આછા ભૂખરા વાળ ઘોડાની પૂંછડીની જેમ આમતેમ ઉછળતાં જતા હતા. પૂર્વમાં ઉગેલા સૂર્યના કિરણો યુવતીના મ્હોં પર પડતા હતા. યુવતીના ગૌર ચહેરા પરથી પ્રસ્વેદના રેલાં દડતાં હતા. રસ્તો ઉબડ ખાબડ હતો પણ આગળ જતા થોડી સમતલ જમીન હતી. ત્યાં આવીને એણે લગામ ખેંચીને ઘોડાની ગતિ ધીમી પાડી. ઘોડો થાક્યો હતો. ઘોડે સવારી શ્વેતાનો શોખ હતો. ઘોડો ધીમી ગતિએ સવારે ચિંધેલા માર્ગ પર ચાલવા લાગ્યો. એ ટુલુંમ પાસે આવી પહોંચી હતી. ટુલુંમ મેક્સિકોનું પ્રખ્યાત માયા સંસ્કૃતીના ખંડેર સાચવતું ઐતીહાસિક સ્થળ છે. વરસો પહેલા માયા સંસ્કૃતી અહિયાં વિકસી હતી અને સમયની આધુનિકતા સાથે સાથે ધ્વંસ પણ થઇ ગઈ હતી. ઘોડા પર સવાર થયેલી યુવતી હતી શ્વેતા. શ્વેતા ભારદ્વાજ કુટુંબની લાડકવાઈ દીકરી હતી. એ હંમેશા વેકેશનનો સમય ગાળવા દુનિયાના અલગ અલગ સ્થળોએ જતી. મેક્સિકોમાં કેનકુન એનું પ્રિય સ્થળ હતું. આમતો કેન્કુનમાં ઘણા રીઝોર્ટ્સ હતા. આ બધાં રીઝોર્ટ્સથી થોડે દુર ભારદ્વાજ કુટુંબનું બીચ હાઉસ હતું. ભારદ્વાજ કુટુંબના સભ્યોમાંથી કોઈક તો આ બીચ હાઉસ પર ના હોય એવું બનતું નહિ. ભારદ્વાજ કુટુંબના સર્વેસર્વા વિનાયક ભારદ્વાજની મિલકતો ઠેર ઠેર પથરાયેલી હતી. આ વખતે શ્વેતા એની ખાસ ફ્રેન્ડ સીમા સાથે વેકેશન માણવા આવી હતી. સીમા પણ શ્રીમંત કુટુંબમાંથી આવતી હતી પણ એમનું કુટુંબ ભારદ્વાજ કુટુંબની સરખામણીએ ઘણું જ પાછળ હતું. સીમા સવારે મોડેથી ઉઠતી. પણ શ્વેતા વહેલી સવારે સૂર્યોદય થતાં પહેલા જ ઘોડેસવારી માટે નીકળી જતી. આજે સવારે જ મા એ એને ફોન કર્યો, લાગ્યું કે એ કઈ ખાસ વાત કરવા માંગતી હતી, પણ પછી એણે ઠીક થી વાત ના કરી. શ્વેતા એની મા અને પાપાની લાડકી હતી. ગમે ત્યાં હોય પણ એ એની સાથે વાત ના કરે એમ ક્યારેય બનતું નહિ. શ્વેતા માટે એનો પિતા એક હીરો હતાં. એ એના પિતાને ખુબ જ ચાહતી. એ ટુલુંમ પાસે થઈને ત્યાંથી દરિયા કિનારા તરફ ઘોડાને વાળ્યો. હવે ઘોડો દરિયા કિનારાની રેતી માં રેવાલ ચાલે ચાલતો હતો. થોડે દુર એક પાલ્મ ટ્રી નું થડ પડ્યું હતું. એણે ઘોડો ત્યાં રોક્યો અને બાજુમાં રેતીના ઢગ પાસે એ બેઠી. એનાં ગૌર ચહેરા પર પ્રસ્વેદબિંદુઓ બાઝ્યાં હતા. એણે પી કેપ કાઢીને બાજુ પર મૂકી. વાળની લટો પ્રસ્વેદથી ભીની થઈને એના ચહેરાને ચોંટતી હતી. પ્રસ્વેદના રેલા મુખ પરથી રેલાઈને ગળા પર થઈને એના ટોપની અંદર જતા હતા. એનો શ્વાસોશ્વાસ ખુબ ઝડપથી ચાલતો હતો. એણે જેકેટ અને સ્કાર્ફ ઉતારીને બાજુ પર મુક્યાં. એ પગ લાંબો કરીને બેઠી. દ્રશ્ય ખરેખર મનોહર હતું. વહેલી સવારના ઉગતા સૂર્યના કિરણો દરિયાના પાણી પર પડતા હતા. સોનવર્ણા સૂર્યકિરણો બેઠેલી શ્વેતા પર પડતા હતા. કરેબિયન સાગરના મોજા ખડક પર અથડાવાના અવાજ સાથે મંદ મંદ વહેતો સમીર શ્વેતાના વાળની લટો સાથે અડપલાં કરતો જતો હતો. વાતાવરણ ખુબ જ સુદર હતું. સૌન્દર્યની આધુનિક મુરતની જેમ શ્વેતા ત્યાં બેઠી હતી. વહેલી ટુલુંમ પાસે બહુ થોડા માણસો રહેતા. બપોરે પર્યટકોની બહુ જ ભીડ રહેતી. આર્યનને ઐતીહાસિક સ્થળોમાં બહુ જ રસ પડતો. એ વહેલી સવારે ટુલુંમ જોવા આવ્યો હતો. પણ દુર થી જ એની નજર દરિયા કિનારાની નજ્દિક બેઠેલી સુંદર યુવતી પર પડી. આર્યને આ દ્રશ્ય જોયું અને એ જોતો જ રહી ગયો. શ્વેતા વિચારોમાં ગર્ત હતી.
ભારદ્વાજ કુટુંબ મુંબઈના અતિ શ્રીમંત પરિવારોમાં અગ્રેસર હતું. ભારદ્વાજ એમ્પાયર ભારતમાં મોટાભાગના સ્થળોમાં પ્રસરાયેલું હતું. ટેક્સટાઈલ ઇન્ડસ્ટ્રીમાંથી શરૂઆત કરીને આજે ભારદ્વાજ ગ્રુપ ઓફ ઇન્ડસ્ટ્રીઝ ટેક્સટાઈલ, પેટ્રોકેમિકલ્સ, પેટ્રોલીયમ રીફાઇનરી, સ્ટીલ, માઈનીંગ, ટેલીકોમ્યુનીકેશન વિગેરે ધંધાઓમાં અગ્રેસર રહીને હવે રીટેઈલ બીઝનેસમાં પણ ઝંપલાવી ચુક્યું હતું. ભારદ્વાજ ઇન્ડસ્ટ્રી દુનિયાની ફોર્ચ્યુન 500 કંપનીઝ માં સ્થાન પામી ચુકી હતી.કહેવાતું હતું કે વિનાયક ભારદ્વાજે પોતાના એકલા હાથે આ અઢળક સંપતિ હાંસિલ કરી હતી. વિનાયક ભારદ્વાજ એક અતિ ગરીબ કુટુંબમાંથી આવેલ સામાન્ય વ્યક્તિ જ હતો. મહારાષ્ટ્રના માલેગાંવ નામના એક નાના ગામમાં એનો ઉછેર થયો હતો. નાની ઉમરે જ એણે અવનવા ધંધા કરવા માંડ્યા હતા. પણ નશીબ તો આડું જ રહ્યું. પિતાએ નાનપણમાં જ એના વિવાહ એમના મિત્ર સખારામ કોન્ડકે ની પુત્રી સ્નેહલતા સાથે કરી દીધા હતા. જાત જાતના ધંધામાં નશીબ અજમાવતો અને દરેક ધંધામાં ખોટ ખાતો વિનાયક કોઈ પણ રીતે પૈસાદાર થવાય એ મહેચ્છા ધરાવતો હતો. છેવટે એક મિત્ર સાથે નશીબ અજમાવવા શારજાહ ગયો. શારજાહમાં પણ એ જાતજાતની નોકરીઓ કરી અને પૈસા કમાવવાનો પ્રયત્નો કરતો રહ્યો. સામાન્ય નોકરી કરવા ગયેલા વિનાયકના નશીબનું પાંદડું ફરી ગયું હતું. દેશમાં નિષ્ફળ નીવડેલાં વિનાયકની જીંદગીમાં અચાનક જ બહાર આવી હતી. પછી એના તરફથી સંદેશાવ્યવહાર બંધ થઇ ગયો. ઘણા સમય સુધી તો એનો કોઈ જ પત્તો નહોતો. લગભગ ચાર વરસ વીતી ગયા. સ્નેહલતા વિનાયકના માતા પિતા સાથે વિનાયકે શારજાહ જતા પહેલા એનામાં સીંચેલી ભેટ સાથે ચિંતામાં જીવતી હતી. વિનાયકના પિતાએ એમના પૌત્રનું નામ રાખ્યું હતું શુબાન. વિનાયકના પિતા મૂળ તો ઉત્તર ભારતના હતા પણ વરસોથી એમનો વસવાટ નાશિક પાસેના માલેગાંવમાં હતો. ગણપતિ ગજાનંદમાં અપાર શ્રદ્ધા એટલે દીકરાનું નામ વિનાયક અને પૌત્રનું નામ શુબાન રાખ્યું હતું. આખરે શુબાન સાડાપાંચ વરસનો થયો ત્યારે અચાનક જ એક દિવસ વિનાયક પરત આવ્યો. પરદેશથી પાછા આવેલા વિનાયકના ઠાઠ બદલાઈ ચુકેલા હતા. એ એની સાથે પારાવાર ધન કમાઈ લાવ્યો હતો. એ ધનના સહારે જ વિનાયકે ટેક્સટાઈલ મિલ શરુ કરી હતી. વિનાયકમાં હવે ધંધાની રુખ પકડવાની કુશળતા આવી ગઈ હતી. ક્યારે કોને કઈ રીતે હાથમાં રાખવા એની ફાવટ વિનાયકને શારજાહમાંથી જ આવી ગઈ હતી. મિલમાં પણ અઢળક ધન કમાઈને વિનાયકે ધીરે ધીરે બીજા ધંધાઓમાં પણ હાથ અજમાવવા માંડ્યો અને ધીરે ધીરે સફળતાની સીડીઓ ચઢતો વિનાયક ભારદ્વાજ ગ્રુપ્સ ઓફ ઇન્ડસ્ટ્રીઝનો સર્વેસર્વાં બની ગયો. આ દરમ્યાન વિનાયક -લતાના ઘરે નાનકડી પરી શ્વેતાનું આગમન થઇ ચુક્યું હતું. સાત વરસના શુબાન માટે નાનકડી પરી શ્વેતા ખુબ જ વ્હાલસોઈ હતી. એ જયારે પણ બાળકોને પ્રેમ કરતો ત્યારે અઢળક સંપત્તિના માલિક વિનાયક ભારદ્વાજની રુક્ષ પણ આકર્ષક ચહેરા પર હમેશા આછું દર્દ ભર્યું સ્મિત છવાયેલું રહેતું. ક્યારેક એમ લાગતું કે એની જીંદગીમાં ક્યાંક કશું ખૂટતું હોય કે કોઈને અન્યાય કર્યો હોય એ જાતનું દર્દ એના મનમાં આવી જતું. પણ એ ક્યારેય સ્નેહલતા કે એના પિતાને એવું કળવા નહોતો દેતો. સમયે સમયે વિનાયક બીઝનેસ ટુર પર તો જતો જ હતો. પણ ઘણી વેળા એનું વિદેશ રોકાણ અકારણ લંબાતું. સ્નેહલતા બાળકોના અભ્યાસ અને ઉછેરમાં જ ધ્યાન આપતી. એ સીધી સાદી અને ખુબ જ સાલસ સ્વભાવની સ્ત્રી હતી. વિનાયક ધંધાના વિકાસ માટે દેશ-વિદેશમાં ફરતો રહેતો હતો. ભારતમાં ઔદ્યોગિક જગતમાં પગ જમાવવાની સાથે સાથે એ વિદેશોમાં પણ પોતાની ઓફીસ ખોલતો જતો હતો. શારજાહનું એને આકર્ષણ વધારે રહેતું.
દરિયા કિનારે બેઠેલી શ્વેતા કયાંય સુધી વિચારોમાં ડૂબેલી જ રહી. એના મનમાં આજે માના આવેલા ફોનની વાત ઘુમરાતી હતી. એને લાગ્યું કે મા થોડી પરેશાન લાગતી હતી પછી એમ પણ વિચાર્યું કે કદાચ મા એને મિસ કરતી હશે એટલે એવું લાગ્યું હશે. થોડીવાર પછી શ્વેતા એ ઉભા થઈને જેકેટ પહેર્યું, એનો ઘોડો પલાણ્યો અને સડસડાટ કેડી માર્ગે નીકળી ગઈ. દુરથી જ આર્યને એણે જોઈ હતી.દુરથી જ એને લાગ્યું હતું કે યુવતી ઇન્ડિયન હતી. એ એના સૌન્દર્યથી અભિભૂત થઇ ગયો હતો. એ ઝડપથી શ્વેતા બેઠી હતી ત્યાં આવ્યો પણ એટલામાં તો શ્વેતા નીકળી ચુકી હતી. એને બુમ મારવાનો પ્રયત્ન પણ કર્યો પણ શ્વેતાના કાને એનો અવાજ પડ્યો જ નહીં. આર્યને નજીક આવીને જોયું તો એને શ્વેતાનો કથ્થઈ કલરનો સ્કાર્ફ દેખાયો. શ્વેતા ઉતાવળમાં એ ભૂલી ગઈ હતી. આર્યને સ્કાર્ફ ઉઠાવ્યો, એમાંથી એક અનેરી સુગંધ આવતી હતી. આર્યને શ્વેતાને દુરથી જ જોઈ હતી. શ્વેતાએ એના મનમાં કશી ના સમજાય એવી લાગણી જન્માવી હતી. એણે સ્કાર્ફને પોતાની પાસે રાખ્યો. એક એ આશા એ કે આ યુવતી એને ક્યાકતો ભટકાશે જ.
બીચ હાઉસ નજદીક આવતાં શ્વેતાએ ઘોડાને ધીમી ગતિએ ચલાવ્યો. બીચ હાઉસના પ્રાંગણમાં શ્વેતા છલાંગ મારતી ઘોડા પરથી ઊતરી. શ્વેતાએ દરવાનના હાથમાં ઘોડાની લગામ સોંપી, ઘોડાની પીઠ થપથપાવી, ગરદન પાસે હાથ પંપાળીને વ્હાલથી આભારની લાગણી વ્યક્ત કરી. શ્વેતાને મુક જાનવર પ્રત્યે ખુબ જ હમદર્દી હતી. એમાં ખાસ કરીને હોર્સ અને ડોગ્સ પ્રત્યે. મુંબઈ એમના બંગલામાં ત્રણ ઉંચી ઓલાદના કૂતરાં હતા. બે ઊંચા અને પડછંદ એમાં “ટાઇગર” આલ્શેશીયન, “ચંક્સ” રોટ વાઈલર અને નાનકડો મજાનો પ્યારો “ચાર્લી” છુવાવા. ત્રણે ઉમદા ઓલાદના ખતરનાક પણ એટલા જ પ્યારા કૂતરાં હતા. એ વિશાળ દિવાનખાનામાં આવી તો સીમા ઉઠી ચુકી હતી. એને જોતા જ સીમા બોલી, “હાય શ્વેતા, તું તો સવાર સવારમાં જ નીકળી પડી’ ને? મને ઉઠાડી કેમ નહિ?”
શ્વેતા એ હસતા કહ્યું, “તું વળી કયા દિવસે વહેલી ઉઠે છે. હું નીકળી ત્યારે તો તું ઘોરતી હતી. તને ખબર છે ને કે મને ઘોડેસવારીનો કેટલો શોખ છે? અને અહી મેક્સિકોનું ખુલ્લું, ખુશનુમા વાતાવરણ, સવારની ઠંડકમાં ઘોડેસવારી કરવાની મજા જ કઈ ઓર છે. મુંબઈમાં આવો લ્હાવો નથી મળતો” બોલતા શ્વેતાના મુખ પર એક ખુશીની લહેર ઉભરાઈ આવી.
” તે કોફી – નાસ્તો કર્યો કે બાકી જ છે ?”
“ડાર્લિંગ, તારી જ રાહ જોતી હું બેઠી હતી.” બોલતા સીમા એ પાસે પડેલું ગોંગ વગાડ્યું અને નોકર ને કોફી અને નાસ્તો સર્વ કરવા કહ્યું.
બીચ હાઉસમાં બધા જ નોકરોની ભરતી એમની લાયકાત જોઇને જ કરાતી. બધા જ નોકરો આમ તો મેક્સિકન હોવા છતાં અંગ્રેજી ઘણું સારું બોલતાં. ડાઈનીંગ ટેબલ પર કોફી સાથે નાસ્તાને ન્યાય આપતાં સીમા એ કહ્યું, “એય, વહેલી સવારે કોનો ફોન હતો? પાપાનો ફોન હતો?” સીમા પણ શ્વેતાના પાપા ને પાપા જ કહીને બોલાવતી. સીમા શ્વેતાની મિડલ સ્કુલથી દોસ્તી વિકસી હતી. લગભગ સાથે જ મોટા થયેલા એટલે એ બેમાં બહેનો જેવો પ્રેમ હતો. ક્યારેય કોઈ વસ્તુ માટે એ બે માં કોઈ ઝઘડો નહતો થયો કે નહોતું કોઈ વાત પર માઠું લાગ્યું. બંને એકબીજાને સાથે લગભગ બધી જ વાતો કરતી. શ્વેતા બધાની લાડકવાયી હતી પણ સીમા માટે તો દિલોજાન દોસ્ત હતી.
“ના, પાપા તો એમની ટુર પર છે, એમનો sms મેસેજ તો રાતે જ આવી ગયો હતો. મા નો ફોન હતો ” કહીને શ્વેતાએ વાત ઉડાડી દીધી. આમ તો શ્વેતા સીમાથી કોઈ વાત છુપાવતી નહિ પણ આ માની વાતનો તાગ મેળવ્યા વિના તે કશું કહેવા કે ચર્ચવા નહોતી માંગતી.
“એય, ચાલ જલ્દીથી તૈયાર થઇ જા, પછી આપણે ડાઉન-ટાઉન જઈએ” સીમા બોલી. શ્વેતા થોડી થાકી હતી તેથી હમણા બહાર જવાના મૂડમાં નહોતી.
“ના રે બાબા! હમણાં નહિ, સાંજે જઈશું. રાત્રે ડીનર પણ બહાર કરીશું અને પછી “કોકો બોન્ગો” માં ડાન્સ માટે ય જઈશું. હમણાં તો મારો સ્વીમીંગનો ઈરાદો છે!” આંખો નચાવતાં શ્વેતા બોલી ને પછી કપડાં બદલવાં એના રૂમમાં ગઈ. કોકો બોંગો કેન કુન-રિવેરા વિસ્તારની પ્રખ્યાત નાઈટ ક્લબ હતી. શ્વેતાએ એના રૂમમાં જઈને એક પછી એક કપડાં ઉતાર્યાં અને આછા પીળા કલરનો ટુ-પીસ સ્વીમીંગ સ્યુટ ચઢાવ્યો. એણે અરીસામાં એનું પ્રતિબિંબ જોયું. ભગવાને એને ગજબની સુંદર બનાવી હતી. એની ત્વચા સ્નિગ્ધ અને ગોરી હતી. મ્હો ખુબ જ રૂપાળું, દાડમના દાણા જેવા દાંત, એ હસતી ત્યારે એના ગાલ પર ખંજન પડતા. વાળ સહેજ ભુખરા પણ સુંવાળા અને વાંકડિયા હતા. સપ્રમાણ ગરદન અને ટટાર સીનો એના યૌવનને આકર્ષક બનાવતાં હતાં. લો કટ સ્વીમીંગ કોસ્ચ્યુમમાંથી એના યૌવનનો ઉભાર જાણે ઉછાળા મારતો હતો. એ થોડી માંસલ હતી. પણ શરીર પર ક્યાય પણ ઝાઝી ચરબી નહોતી. પાતળી કમનીય કમર અને પગ સુડોળ હતાં. પોતાની કમનીય કાયા નિહાળીને એના ચહેરા પર સાહજિક સ્મિત આવ્યું. એ ધીમેથી ડગ ભરતી બીચ હાઉસની પાછળના ભાગમાં આવી. પાછળના ભાગમાં સુંદર મજાનો મોટો સ્વીમીંગ પુલ હતો. ડાઈવીંગ બોર્ડ પર આવીને એ ખુબ જ સિફતથી ભૂરા પાણીમાં ખાબકી. ક્યાંય સુધી એ જલપરીની માફક પાણીમાં તરતી રહી. થોડીવાર પછી સીમા ય એમાં જોડાઈ. જાંબલી કલરના વનપીસના સ્વીમીંગ કોસ્ચ્યુમમાં સીમા ય ખુબસુરત લાગતી હતી. બંને બહેનપણીઓ કિલ્લોલ કરતી એકબીજા સાથે મસ્તી કરતી પાણીમાં તરતી રહી.
શ્વેતા એ હસતા કહ્યું, “તું વળી કયા દિવસે વહેલી ઉઠે છે. હું નીકળી ત્યારે તો તું ઘોરતી હતી. તને ખબર છે ને કે મને ઘોડેસવારીનો કેટલો શોખ છે? અને અહી મેક્સિકોનું ખુલ્લું, ખુશનુમા વાતાવરણ, સવારની ઠંડકમાં ઘોડેસવારી કરવાની મજા જ કઈ ઓર છે. મુંબઈમાં આવો લ્હાવો નથી મળતો” બોલતા શ્વેતાના મુખ પર એક ખુશીની લહેર ઉભરાઈ આવી.
” તે કોફી – નાસ્તો કર્યો કે બાકી જ છે ?”
“ડાર્લિંગ, તારી જ રાહ જોતી હું બેઠી હતી.” બોલતા સીમા એ પાસે પડેલું ગોંગ વગાડ્યું અને નોકર ને કોફી અને નાસ્તો સર્વ કરવા કહ્યું.
બીચ હાઉસમાં બધા જ નોકરોની ભરતી એમની લાયકાત જોઇને જ કરાતી. બધા જ નોકરો આમ તો મેક્સિકન હોવા છતાં અંગ્રેજી ઘણું સારું બોલતાં. ડાઈનીંગ ટેબલ પર કોફી સાથે નાસ્તાને ન્યાય આપતાં સીમા એ કહ્યું, “એય, વહેલી સવારે કોનો ફોન હતો? પાપાનો ફોન હતો?” સીમા પણ શ્વેતાના પાપા ને પાપા જ કહીને બોલાવતી. સીમા શ્વેતાની મિડલ સ્કુલથી દોસ્તી વિકસી હતી. લગભગ સાથે જ મોટા થયેલા એટલે એ બેમાં બહેનો જેવો પ્રેમ હતો. ક્યારેય કોઈ વસ્તુ માટે એ બે માં કોઈ ઝઘડો નહતો થયો કે નહોતું કોઈ વાત પર માઠું લાગ્યું. બંને એકબીજાને સાથે લગભગ બધી જ વાતો કરતી. શ્વેતા બધાની લાડકવાયી હતી પણ સીમા માટે તો દિલોજાન દોસ્ત હતી.
“ના, પાપા તો એમની ટુર પર છે, એમનો sms મેસેજ તો રાતે જ આવી ગયો હતો. મા નો ફોન હતો ” કહીને શ્વેતાએ વાત ઉડાડી દીધી. આમ તો શ્વેતા સીમાથી કોઈ વાત છુપાવતી નહિ પણ આ માની વાતનો તાગ મેળવ્યા વિના તે કશું કહેવા કે ચર્ચવા નહોતી માંગતી.
“એય, ચાલ જલ્દીથી તૈયાર થઇ જા, પછી આપણે ડાઉન-ટાઉન જઈએ” સીમા બોલી. શ્વેતા થોડી થાકી હતી તેથી હમણા બહાર જવાના મૂડમાં નહોતી.
“ના રે બાબા! હમણાં નહિ, સાંજે જઈશું. રાત્રે ડીનર પણ બહાર કરીશું અને પછી “કોકો બોન્ગો” માં ડાન્સ માટે ય જઈશું. હમણાં તો મારો સ્વીમીંગનો ઈરાદો છે!” આંખો નચાવતાં શ્વેતા બોલી ને પછી કપડાં બદલવાં એના રૂમમાં ગઈ. કોકો બોંગો કેન કુન-રિવેરા વિસ્તારની પ્રખ્યાત નાઈટ ક્લબ હતી. શ્વેતાએ એના રૂમમાં જઈને એક પછી એક કપડાં ઉતાર્યાં અને આછા પીળા કલરનો ટુ-પીસ સ્વીમીંગ સ્યુટ ચઢાવ્યો. એણે અરીસામાં એનું પ્રતિબિંબ જોયું. ભગવાને એને ગજબની સુંદર બનાવી હતી. એની ત્વચા સ્નિગ્ધ અને ગોરી હતી. મ્હો ખુબ જ રૂપાળું, દાડમના દાણા જેવા દાંત, એ હસતી ત્યારે એના ગાલ પર ખંજન પડતા. વાળ સહેજ ભુખરા પણ સુંવાળા અને વાંકડિયા હતા. સપ્રમાણ ગરદન અને ટટાર સીનો એના યૌવનને આકર્ષક બનાવતાં હતાં. લો કટ સ્વીમીંગ કોસ્ચ્યુમમાંથી એના યૌવનનો ઉભાર જાણે ઉછાળા મારતો હતો. એ થોડી માંસલ હતી. પણ શરીર પર ક્યાય પણ ઝાઝી ચરબી નહોતી. પાતળી કમનીય કમર અને પગ સુડોળ હતાં. પોતાની કમનીય કાયા નિહાળીને એના ચહેરા પર સાહજિક સ્મિત આવ્યું. એ ધીમેથી ડગ ભરતી બીચ હાઉસની પાછળના ભાગમાં આવી. પાછળના ભાગમાં સુંદર મજાનો મોટો સ્વીમીંગ પુલ હતો. ડાઈવીંગ બોર્ડ પર આવીને એ ખુબ જ સિફતથી ભૂરા પાણીમાં ખાબકી. ક્યાંય સુધી એ જલપરીની માફક પાણીમાં તરતી રહી. થોડીવાર પછી સીમા ય એમાં જોડાઈ. જાંબલી કલરના વનપીસના સ્વીમીંગ કોસ્ચ્યુમમાં સીમા ય ખુબસુરત લાગતી હતી. બંને બહેનપણીઓ કિલ્લોલ કરતી એકબીજા સાથે મસ્તી કરતી પાણીમાં તરતી રહી.
મેક્સિકોની સાંજ બહુ રળિયામણી હોય છે. વર્ષના મોટાભાગના સમયમાં પવન હમેશા વહેતો જ રહે છે. તેથી વાતાવરણ ખુશનુમા રહે છે. બપોરે વાતાવરણ સહેજ ગરમ થાય પરંતુ ત્યારે તો સહેલાણીઓ ક્યાંતો બીચ પર કે સ્વીમીંગ પુલમાં શરીરને ઠંડક પહોચાડતા હોય, પણ સાંજ પડે ડાઉન ટાઉન સહેલાણીઓથી ઊભરાવા માંડે. ડાઉન ટાઉનમાં મેક્સિકન બનાવટની ચીજ વસ્તુઓ, સુવેનીયર, લાકડાની કારીગરી વાળી કલાત્મક વસ્તુઓની ઘણી બધી શોપ્સ આવેલી છે. આ ખાસ સહેલાણીઓ માટેનું જ પર્યટક સ્થળ છે એટલે અલગ અલગ દેશના રેસ્તોરંટ પણ ખુબ જ છે. ટાઉનની મધ્યમાં મેક્સિકોના પહેલા પ્રેસિડેન્ટ નું પુતળું છે અને એની આજુબાજુ રંગીન પાણીના ફુવારા સંગીતની ધૂન પ્રમાણે કલાત્મક રીતે રંગ અને આકાર બદલાતાં રહે છે. આર્યન આ ફુવારા પાસે ઉભો ઉભો રેલીંગ ના ટેકે આજુબાજુનું દ્રશ્ય અને આવતાં જતાં સહેલાણીઓને નિહાળતો હતો. એ ખાસ તો આવ્યો હતો એના એક મિત્રના લગ્ન પ્રસંગે. આર્યને કોલેજનો અભ્યાસ કર્યો હતો NYU (ન્યુ યોર્ક યુનિવર્સીટી) માં. એ દરમ્યાન એનો ખાસ મિત્ર અને રૂમમેટ હતો પૌલ. પૌલ વિતોરીયા મૂળ તો પોર્ટુગલનો હતો પણ એના માતા પિતા વરસોથી અમેરિકામાં વસ્યા હતા. પૌલ એની સાથે ભણતી શિખાના પ્રેમ માં પડ્યો હતો. થોડા વરસોના સંવનન બાદ હવે એ બંને લગ્નથી બંધાઈ રહ્યા હતા. એ બંનેની ઈચ્છા Destination Wedding ની હતી. એટલે એ બંને એ કેનકુન પર એમની પસંદગી ઉતારી હતી. આર્યન આ લગ્ન માટે જ ખાસ મુંબઈથી અહિયાં આવ્યો હતો. સવારે લગ્નની વિધિ પતિ ગઈ હતી અને સાંજે હોટેલ રિયું પ્લાઝામાં શાનદાર રિસેપ્શન હતું. સૂર્ય હજુ આથમ્યો નહોતો. સૂર્યનો ઘટ્ટ પીળો પ્રકાશ બધે પથરાયેલો હતો. રીસેપ્શનનો સમય સાંજે સાડા સાત પછીનો હતો. આર્યનને સુર્યાસ્ત જોવામાં ખુબ જ રસ હતો અને ખાસ કરીને જયારે એ દરિયા કિનારે હોય તો એ સૂર્યાસ્તનો સમય ચૂકતો નહિ. મોટા ભાગના રેસ્તોરંટ અને હોટેલો દરિયા કિનારે જ હતાં. દરિયો પાછળની બાજુ એ હતો. એ બે રેસ્તોરંટ વચ્ચે જતા નાના માર્ગ પર થઈને દરિયા કિનારે આવ્યો. કેનકુન-મેક્સિકન દરિયા કિનારો દુનિયાના સુંદર દરિયાકિનારાઓ માનો એક છે. કેન્કુનની એક તરફ ગલ્ફ ઓફ મેક્સિકો અને બીજી તરફ કરેબિયન ઓસન પથરાયેલો છે. કરેબિયન દરિયાકિનારો એટલાન્ટીક ઓસન કરતા ઘણો જ ભિન્ન છે. દુરથી જોતા પાણી ત્રણ કલરમાં વહેચાયેલું જોવા મળે. ઊંડાણમાં ડાર્ક બ્લુ, કિનારા પાસે આછો ગ્રે-વ્હાઈટ અને વચ્ચેના પટમાં સ્કાય બ્લુ યાને આસમાની રંગ. કિનારાની રેતી એકદમ સફેદ અને ખુબ જ ઝીણી. પાણી એટલું ચોક્ખું અને પારદર્શક કે સાથળ સમાણા પાણીમાં પણ પગના આંગળા ચોખ્ખાં દેખાય. અન્ય બીચ ની સરખામણીમાં આજુબાજુની સ્વચ્છતા ઉડીને આંખે વળગે. ક્યાય કોઈ કચરો કે અન્ય કોઈ ગંદકી નજરે ના ચઢે. દરિયા કિનારા અને હોટેલ-રેસ્તોરંટ વચ્ચે પાલ્મ ટ્રી ના ઝૂંડ હતાં. આર્યન બીચ પરની સ્વચ્છ રેતીમાં ચાલવા લાગ્યો. બુટ પહેરેલા હોવાથી ચાલવામાં તકલીફ લાગી એટલે એણે બુટ મોજા ઉતારી હાથમાં પકડીને ચાલવા માંડ્યું. સૂર્ય હવે અસ્ત થવાની તૈયારીમાં હતો. સૂર્યનો પીળો પ્રકાશ દરિયાના પાણી પર પડીને પાણીને સોનવર્ણું બનાવતો હતો. સૂર્ય ધીરે ધીરે ક્ષિતિજમાં લુપ્ત થતો જતો હતો. વાતાવણમાં એક ગજબની સુંદરતા હતી. મંદ મંદ સમીર વાતો હતો. અને ત્યાં એની નજર રેસ્તોરંટની પાછળના ભાગમાં પડી. રેસ્તોરંટના પાછળના ભાગમાં ખુલ્લામાં ટેબલ ખુરસી ગોઠવેલા હતા. આજુબાજુમાં પાલ્મ ટ્રી અને તરહ તરહના ટ્રોપિકલ ફૂલ ઝાડ, છોડ અને બુશીશ વાવેલા હતા. બીચ પાસેના અંતભાગમાં ટેબલ પર બે સુંદર યુવતીઓ બેઠી હતી. એકે લાલ રંગનો લાંબો સ્લીવલેસ ગાઉન પહેરેલો હતો અને બીજી યુવતીએ સોનેરી કલરનું ટોપ અને કાળો ઘૂંટણ સુધી લાંબો પટ્ટી વાળો સ્કર્ટ પહેરેલો હતો. એ હતાં શ્વેતા અને સીમા. આર્યનની નજર શ્વેતા પર પડી અને એ મંત્રમુગ્ધ થઇ ગયો. આજ યુવતીને એણે આજે સવારે દરિયાકિનારે બેઠેલી જોઈ હતી. એને પેલો સ્કાર્ફ યાદ આવ્યો. સ્કાર્ફ હમણાં પણ એની પાસે જ હતો. સ્કાર્ફના સ્પર્શથી જ એનામાં હદયમાં એક સ્પંદન શરુ થઇ જતું હતું. થોડીવારે એ સુંદરતાના કેફ્માંથી બહાર આવ્યો. એ મુલાકાતની આ તક ચૂકવા નહોતો માંગતો. એ અમેરિકાના આધુનિક વાતાવરણમાં ભણ્યો હતો એટલે એનામાં સંકોચ તો સહેજ પણ નહોતો. એણે હાથ હલાવતાં ધીમેથી બુમ પાડી, “એ… મિસ.”
શ્વેતાના હાથમાં ડ્રીંકનો ગ્લાસ હતો અને એ સીમા સાથે વાતો માં મશગુલ હતી એટલે એનું ધ્યાન તરત ના ગયું. આર્યન લાકડાના પગથીયા ચઢીને ઉપર ડેક પર આવ્યો. નજદીક આવીને, એમના ટેબલ પાસે ઉભા રહીને, અદબથી બોલ્યો, “સોરી ટુ ડીસ્ટર્બ યુ મિસ.”
સહસા બંનેનું ધ્યાન આર્યન તરફ ગયું. આર્યન દેખાવડો, મજબુત બાંધાનો, વાંકડિયા વાળ સાથે ગૌર ચહેરો અને કાળી સુંદર આંખો ધરાવતો નવયુવાન હતો. એણે પેન્ટના ગજવામાંથી સ્કાર્ફ કાઢ્યો અને શ્વેતા તરફ ધર્યો. “મિસ, યુ….” એ એનું વાક્ય પૂરું કરે તે પહેલા તો સ્કાર્ફ જોતા જ શ્વેતા ચોંકી અને એના વાક્યને વચ્ચેથી કાપતા બોલી, ” ફ્રોમ વ્હેર ડીડ યુ ગેટ માય સ્કાર્ફ?”
“યુ ડીડન્ટ લેટ મી ફીનીશ” સહેજ હસતાં આર્યન બોલ્યો, “માય નેમ ઈઝ આર્યન, આર્યન પંડિત.”
સીમા અને શ્વેતા બંને આર્યનના વ્યક્તિત્વથી આકર્ષાઈ હતી. અને પાછું કેનકુનમાં ઇન્ડિયન યુવાનનું આમ આકસ્મિક રીતે પ્રગટ થવું એ પણ ખુશીની વાત હતી. આર્યને સવારે કઈ રીતે એને સ્કાર્ફ મળ્યો તેની વિગત કહી. એ બંને એ પોતાનો પરિચય આપ્યો. હાથ મિલાવ્યા. બંને બહેનપણીઓ ઘણીક અને મુક્ત વાતાવરણમાં ઉછરી હતી. એ સાથે જ સીમાએ ચાલાકીથી તક ઝડપી ને આર્યનને કહ્યું,
“ઇફ યુ લાઈક, યુ મેં જોઈન અસ ફોર અ ડીનર !” બે સ્વરૂપવાન યુવતીઓ તરફથી મળેલું આમંત્રણ કોઈની મજાલ નથી કે ઠુકરાવી શકે. આર્યન તો આમે ય સવારથી જ શ્વેતાના ખયાલોમાં ખોવાયેલો હતો. પણ એને અચાનક યાદ આવ્યું કે એને તો પૌલના રિસેપ્શન માં જવાનું છે. એ ખુરસી પર બેસતા બોલ્યો,
“નોટ ફોર અ ડીનર એઝ આઈ ઓલરેડી હેવ પ્લાન. બટ આઈ સર્ટેઇન્લી કેન જોઈન યુ ફોર ફયુ ડ્રીન્કસ.” આર્યનના અવાજ માં આત્મવિશ્વાસ હતો. એ પોતે પણ ધનિક પરિવારમાં જ ઉછર્યો હતો અને અમેરિકામાં અભ્યાસના ઘણા વરસો ગાળ્યા હતા. તેથી એ છોકરીઓ સાથે ખુબ જ સાહજીકતાથી ભળી શકતો.
સીમાએ હાથ ઉંચો કરી વેઈટરને બોલાવ્યો. અને આર્યનને પૂછ્યું, “વોટ વુડ યુ લાઇક ટુ ડ્રીન્ક?”
આર્યને વેઈટર બાજુ જોઇને કહ્યું, “ડર્ટી માર્ટીની વિથ ઓલીવ્સ, પ્લીઝ.” સીમા અને શ્વેતા એ પણ એમાં ડ્રીંક ઓર્ડર કર્યા.
ડ્રીન્કસ આવતા જ ઓળખાણ શરુ થઇ. ત્રણે જોરથી હસી પડ્યા એ જાણીને કે ત્રણે ય મુંબાઈના હતા અને આકસ્મિક રીતે કેન્કુનમાં મળતા હતાં. બંને યુવતીઓ આર્યનના આકર્ષક વ્યક્તિત્વ, બોલવાની છટા અને ખાસ કરીને એની કાળી આકર્ષક આંખોથી પ્રભાવિત થઇ ચુકી હતી. એવું બહુ જ ઓછું બનતું કે શ્વેતા કોઈ યુવાનથી આકર્ષાય. ડ્રીન્કના ગ્લાસીસ ખાલી થયા કર્યા. કેનકુન વિશે જ વાતોનો દોર ચાલતો રહ્યો. આર્યને જણાવ્યું કે એનો અભ્યાસ ન્યુયોર્કમાં થયો છે પણ એ પિતાનો બીઝનેસ સંભાળવા સ્થાઈ મુંબઈમાં થવાનો છે. શ્વેતા એ વાત થી વધુ પ્રભાવિત થઇ. અંતે પૌલ-શિખાના પ્રેમ અને મેરેજની પણ વાત પણ નીકળી. અમેરિકન પુરુષોને પણ ભારતીય સ્ત્રીઓ પ્રત્યે આકર્ષણ રહે છે એ વિષય પર પણ ઘણી વાતો ચાલી.
શ્વેતાના હાથમાં ડ્રીંકનો ગ્લાસ હતો અને એ સીમા સાથે વાતો માં મશગુલ હતી એટલે એનું ધ્યાન તરત ના ગયું. આર્યન લાકડાના પગથીયા ચઢીને ઉપર ડેક પર આવ્યો. નજદીક આવીને, એમના ટેબલ પાસે ઉભા રહીને, અદબથી બોલ્યો, “સોરી ટુ ડીસ્ટર્બ યુ મિસ.”
સહસા બંનેનું ધ્યાન આર્યન તરફ ગયું. આર્યન દેખાવડો, મજબુત બાંધાનો, વાંકડિયા વાળ સાથે ગૌર ચહેરો અને કાળી સુંદર આંખો ધરાવતો નવયુવાન હતો. એણે પેન્ટના ગજવામાંથી સ્કાર્ફ કાઢ્યો અને શ્વેતા તરફ ધર્યો. “મિસ, યુ….” એ એનું વાક્ય પૂરું કરે તે પહેલા તો સ્કાર્ફ જોતા જ શ્વેતા ચોંકી અને એના વાક્યને વચ્ચેથી કાપતા બોલી, ” ફ્રોમ વ્હેર ડીડ યુ ગેટ માય સ્કાર્ફ?”
“યુ ડીડન્ટ લેટ મી ફીનીશ” સહેજ હસતાં આર્યન બોલ્યો, “માય નેમ ઈઝ આર્યન, આર્યન પંડિત.”
સીમા અને શ્વેતા બંને આર્યનના વ્યક્તિત્વથી આકર્ષાઈ હતી. અને પાછું કેનકુનમાં ઇન્ડિયન યુવાનનું આમ આકસ્મિક રીતે પ્રગટ થવું એ પણ ખુશીની વાત હતી. આર્યને સવારે કઈ રીતે એને સ્કાર્ફ મળ્યો તેની વિગત કહી. એ બંને એ પોતાનો પરિચય આપ્યો. હાથ મિલાવ્યા. બંને બહેનપણીઓ ઘણીક અને મુક્ત વાતાવરણમાં ઉછરી હતી. એ સાથે જ સીમાએ ચાલાકીથી તક ઝડપી ને આર્યનને કહ્યું,
“ઇફ યુ લાઈક, યુ મેં જોઈન અસ ફોર અ ડીનર !” બે સ્વરૂપવાન યુવતીઓ તરફથી મળેલું આમંત્રણ કોઈની મજાલ નથી કે ઠુકરાવી શકે. આર્યન તો આમે ય સવારથી જ શ્વેતાના ખયાલોમાં ખોવાયેલો હતો. પણ એને અચાનક યાદ આવ્યું કે એને તો પૌલના રિસેપ્શન માં જવાનું છે. એ ખુરસી પર બેસતા બોલ્યો,
“નોટ ફોર અ ડીનર એઝ આઈ ઓલરેડી હેવ પ્લાન. બટ આઈ સર્ટેઇન્લી કેન જોઈન યુ ફોર ફયુ ડ્રીન્કસ.” આર્યનના અવાજ માં આત્મવિશ્વાસ હતો. એ પોતે પણ ધનિક પરિવારમાં જ ઉછર્યો હતો અને અમેરિકામાં અભ્યાસના ઘણા વરસો ગાળ્યા હતા. તેથી એ છોકરીઓ સાથે ખુબ જ સાહજીકતાથી ભળી શકતો.
સીમાએ હાથ ઉંચો કરી વેઈટરને બોલાવ્યો. અને આર્યનને પૂછ્યું, “વોટ વુડ યુ લાઇક ટુ ડ્રીન્ક?”
આર્યને વેઈટર બાજુ જોઇને કહ્યું, “ડર્ટી માર્ટીની વિથ ઓલીવ્સ, પ્લીઝ.” સીમા અને શ્વેતા એ પણ એમાં ડ્રીંક ઓર્ડર કર્યા.
ડ્રીન્કસ આવતા જ ઓળખાણ શરુ થઇ. ત્રણે જોરથી હસી પડ્યા એ જાણીને કે ત્રણે ય મુંબાઈના હતા અને આકસ્મિક રીતે કેન્કુનમાં મળતા હતાં. બંને યુવતીઓ આર્યનના આકર્ષક વ્યક્તિત્વ, બોલવાની છટા અને ખાસ કરીને એની કાળી આકર્ષક આંખોથી પ્રભાવિત થઇ ચુકી હતી. એવું બહુ જ ઓછું બનતું કે શ્વેતા કોઈ યુવાનથી આકર્ષાય. ડ્રીન્કના ગ્લાસીસ ખાલી થયા કર્યા. કેનકુન વિશે જ વાતોનો દોર ચાલતો રહ્યો. આર્યને જણાવ્યું કે એનો અભ્યાસ ન્યુયોર્કમાં થયો છે પણ એ પિતાનો બીઝનેસ સંભાળવા સ્થાઈ મુંબઈમાં થવાનો છે. શ્વેતા એ વાત થી વધુ પ્રભાવિત થઇ. અંતે પૌલ-શિખાના પ્રેમ અને મેરેજની પણ વાત પણ નીકળી. અમેરિકન પુરુષોને પણ ભારતીય સ્ત્રીઓ પ્રત્યે આકર્ષણ રહે છે એ વિષય પર પણ ઘણી વાતો ચાલી.
ડ્રીન્કસના ત્રીજા રાઉન્ડનો ઓર્ડર અપાયો જ હતો ને સહસા જ શ્વેતાનો ફોન રણક્યો. શુબાનનું નામ સ્ક્રીન પર ફ્લેશ થયું. શ્વેતાએ ફોન ઉપાડ્યો. સામેથી શુંબાનનો બેબાકળો અવાજ આવ્યો. “શ્વેતા, શ્વેતા, મોમને હાર્ટ એટેક આવ્યો. ડેડી પણ બીઝનેસ ટુર પર છે. મેં એમને ફોન કરી દીધો છે. તું જલ્દીથી મુંબઈ આવી જા.” શ્વેતાના સુંદર ચહેરા પર ચિંતા અને ગભરાટના ભાવ હતા. એ પછી થોડીવાર બેબાકળા અવાજે વાત કરીને શ્વેતાએ ફોન મુક્યો. એની સુંદર આંખોમાં આંસુ ઉભરાઈ આવ્યા. ઝડપથી એણે બંનેને વાત સમજાવી અને તરત જ ઉભી થઇ.
“સીમા, વી હેવ ટુ કેચ અ ફલાઈટ ટુ નાઈટ. લેટ્સ હરી અપ.”
બે કલાકમાં જ ફ્લાઈટ હતી. આર્યને એ કંઈ મદદ કરી શકે એ માટે પૂછ્યું, પણ એમનો ડ્રાઈવર અને કાર હાજર હતાં. બંને એ ત્યાંથીજ સીધા એરપોર્ટ તરફ પ્રયાણ કર્યું. બીચ હાઉસ પર ફોન કરીને મેનેજરને કહી દીધું કે એમનો સામાન અને ટ્રાવેલિંગ ડોક્યુમેન્ટ લઈને સીધો એરપોર્ટ પર જ મળે. રાતની ફ્લાઈટ કેનકુંનથી ફ્રેન્કફર્ટ અને ત્યાંથી દોઢ કલાકના રોકાણ બાદ કનેક્ટિંગ ફ્લાઈટ મુંબઈની હતી. આર્યન અચાનક થયેલી મુલાકાત આમ જ સમેટાઈ ગઈ તેનો રંજ અનુભવતો ત્યાં વિચાર કરતો બેસી જ રહ્યો. ડ્રીન્ક પતાવી ને થોડીવાર પછી બીલ ચૂકવી એ બહાર નીકળ્યો. તે છતાં શ્વેતાને મળ્યાનો આનંદ મનમાં હતો. અને મુંબઈમાં પણ મુલાકાત્ તો થશે જ એ બાબતથી પણ ખુશ હતો.
“સીમા, વી હેવ ટુ કેચ અ ફલાઈટ ટુ નાઈટ. લેટ્સ હરી અપ.”
બે કલાકમાં જ ફ્લાઈટ હતી. આર્યને એ કંઈ મદદ કરી શકે એ માટે પૂછ્યું, પણ એમનો ડ્રાઈવર અને કાર હાજર હતાં. બંને એ ત્યાંથીજ સીધા એરપોર્ટ તરફ પ્રયાણ કર્યું. બીચ હાઉસ પર ફોન કરીને મેનેજરને કહી દીધું કે એમનો સામાન અને ટ્રાવેલિંગ ડોક્યુમેન્ટ લઈને સીધો એરપોર્ટ પર જ મળે. રાતની ફ્લાઈટ કેનકુંનથી ફ્રેન્કફર્ટ અને ત્યાંથી દોઢ કલાકના રોકાણ બાદ કનેક્ટિંગ ફ્લાઈટ મુંબઈની હતી. આર્યન અચાનક થયેલી મુલાકાત આમ જ સમેટાઈ ગઈ તેનો રંજ અનુભવતો ત્યાં વિચાર કરતો બેસી જ રહ્યો. ડ્રીન્ક પતાવી ને થોડીવાર પછી બીલ ચૂકવી એ બહાર નીકળ્યો. તે છતાં શ્વેતાને મળ્યાનો આનંદ મનમાં હતો. અને મુંબઈમાં પણ મુલાકાત્ તો થશે જ એ બાબતથી પણ ખુશ હતો.
ફર્સ્ટ ક્લાસ કેબીનમાં ફ્લેટ-બેડ સીટ પર આડી પડી સુતી સુતી શ્વેતા શુબાનના શબ્દો ધ્યાનથી વિચારતી રહી કે કોઈક અજાણ્યા શખ્સનો ફોન મોમ પર આવ્યો હતો. અને એ વાત સાંભળીને સ્નેહલતા પર અચાનક જ હાર્ટ એટેક આવ્યો. એની વાચા બંધ થઇ ગઈ અને શુબાને તાત્કાલિક એમ્બ્યુલન્સ બોલાવી એને હોસ્પીટલમાં ખસેડી. શ્વેતા ચિંતિત હતી કેમ કે મા એ એને કોઈ ખાસ વાત કરવા જ ફોન કર્યો હતો પણ એ ખચકાતી હતી એવું એને લાગ્યું હતુ. એવું શું રહસ્ય હતું જે જાણીને મા આટલો આઘાત પામી? એને વિચાર્યું કે એ મુંબઈ જઈને મા સાથે વાત કરે પછી જ એને ખરી વાતની જાણ થશે. પણ એને વિધિની વક્ર્તાની ક્યાં ખબર હતી કે એના પહોચતાં પહેલા જ એની પ્યારી મા રહસ્ય સાથે લઈને આ ફાની દુનિયા છોડીને ચાલી નીકળશે.
(ક્રમશ:)
— અજય પંચાલ
