કથા કડી - ૩ [મનીષા દરજી]

અજબ ખામોશીની સાથે ઘરે આવ્યા બન્ને ..
સપના તો બહુ ખુશ હતી પણ એ અજાણ હતી કે સંયોગનો અહમ ઘવાયો હતો, એટલે એ દુવિધામાં હતી કે જે કોન્ટ્રાક્ટ માટે સંયોગ આટલા વરસોથી આતુર હતો એ ખુશ કેમ નથી…?
રાત વિચારોમાં ગઈ. સપનાની સવાર પડી તો સપનાને થયું લાવ સરસ નાસ્તો બનાવી એને ખુશ કરું…
” સંયોગ, તું નાસ્તો શું કરશે?
સપનાએ પ્રેમથી પૂછ્યું…”
સંયોગે એની વાતને નજરઅંદાજ કરી તો , સપનાએ બીજી વાર પૂછ્યું ..
ત્યાં તો સંયોગ ઉગ્રતાથી મોટે અવાજે બોલવા લાગ્યો કે “ શું છે તારે..?, “તું શું એમ માને છે કે આ કોન્ટ્રાકટ અપાવી તે મારી પર ઉપકાર કર્યો છે એમ…?”
પણ આ બધું સપનાની સમજની બહાર હતું આ બધું કે એ શું બોલી રહ્યો છે !
એણે સંયોગને વળતો પ્રશ્ન પૂછી લીધો કે “તુ ફોડ પાડી ને બોલ, કે તું કહેવા શું માંગે છે.?”
સંયોગ પાસે ગુસ્સો હતો, પણ જવાબ નહિ ..બસ, ઘરેથી પગ પછાડી નીકળી ગયો એ તો .. સપના વિચારતી રહી ગઈ કે આ હતું શું.? શું કરે એની કઈ સૂઝ પડતી નહોતી અને એને.. ત્યાં જ પછડાઈ પડવાના અહેસાસમાંથી બહાર આવી, વિચારો પર અને મન પર કાબુ કરીને કામમાં મન પરોવવા લાગી.

ત્યાં જ અચાનક ફોનની રીંગ વાગીને. સામે છેડેથી વ્યોમા બોલી … ” હેય ડીઅર શું કરે છે…?”
ને બીજી જ ક્ષણે સપનાએ પોતાની જાતને સંભાળી, વિચારોના વમળમાંથી બહાર નીકળી, ટેન્શનને ભૂલી, હસતા મોઢે જવાબ આપ્યો ” કાંઈ નહિ બસ જો કામ…”
બસ પછી તો શું પૂછવું બન્ને એકબીજાના જુના દિવસોની એ આભને આંબવાની અને સાથે વિતાવેલ એ મોજ ભરેલ દિવસોની ખુબ વાતો કરી, ને ત્યાં વ્યોમાએ સવાલ કર્યો .. તારા જેટલી મહત્વાકાંક્ષી , ને દરિયા ના સુસવાટા મારતા મોજા જેવી વ્યક્તિ શાંત કેમ પડી ગઈ છે ..?
“તું કેમ કઈ કરતી નથી.? તું તો કોલેજમાં સૌથી હોશિયાર હતી યાર, તને આમ હાઉસ વાઈફ તરીકે જોઇને બહુ ખરાબ લાગે છે…તને એવું મન નથી થતું કે તું કઈ કરે..?” વ્યોમાએ પૂછ્યું.
બસ, સપનાની આ દુખતી નસ હતી માટે એના અવાજમાં અચાનક થોડી નરમાશ આવી ગઈ.
“સંયોગને પસંદ નથી હું જોબ કરું એ”
બસ આટલું બોલી સપના ગળે ડૂમો ભરાઈ આવતા અટકી ગઈ.

“આટલો મોટો બીઝનેસ મેન, ને આવા વિચારો…!.?” વ્યોમા એ એવી નવાઈ બતાવી અને તેનાથી બોલાઈ જવાયું કે “તો એની કંપનીમાં જા ને કોઈ હિસ્સો બની કામ કર ને .. અગર એને તું બીજે કામ કરે એ પ્રોબ્લેમ હોય તો .!”
સપના શું બોલે? સંયોગ પોતાની સાથે બહાર લઇ જવામાં પણ નાનપ અનુભવતો હોય તો એ ઓફિસે કઈ રીતે લઇ જશે વળી ? એ આગળ કાંઈ બોલી શકી નહિ…
“જે ચાહો તે બધુ નાં મળે છતાં જીવવી પડે એનું નામ જિંદગી”
ક્યારેય પૈસાની ખોટ ન હતી એટલે આ વિચાર ખાસ આવ્યો નહોતો , પણ આજે વ્યોમાની વાતોએ સપનાના અંદરની સાચી સપનાને જગાડી દીધી …. બસ, પછી તો ફોન મૂકી સપના ફરી એકવાર વિચારે ચડી. ને તેણે મનમાં નિર્ધાર કર્યો કે “ભલે પહેલા આ મુદ્દે અગાઉ એકવાર નિષ્ફળતા મળી હતી પણ, આજે કદાચ સંયોગમાં સમયને હિસાબે જો કોઈ પરિવર્તન આવ્યું હોય આમ વિચારીને સપનાએ મક્કમ મનોબળ સાથે મનમાં દઢ નિર્ણય કર્યો કે સંયોગ આવે એટલે આજે આ વાત વાતની રજૂઆત તો કરવી જ રહી …”
થોડીવાર બાદ સંયોગ આવ્યો. બંનેએ જમી લીધું સપનાએ રસોડાનું કામ ઝટપટ પતાવ્યું અને સંયોગ પાસે જઈ ધીમેથી દબાતા અવાજે બોલી “સંયોગ , એક વાત કહું .?”
એના મનમાં ડર તો હતો પણ આજે એણે હિંમત કરીજ દીધી હતી …
“બોલ, હું ના કહીશ તોય બોલવાની તો છો જ ને તું ? “..!

સપના બોલી
“હું આપણી કંપની જોઈન કરું તો ? કોઈ એક વિભાગ સંભાળું તો ..?”
ને વાક્ય આટલું સાંભળતા જ સંયોગનો પારો ચડી ગયો ..
“ઘરનું કામ સરખું કરો તો બહુ છે.આ ભૂત ક્યાંથી વળગ્યું તને ? બહાર લઇ જાઉ તો બોલતા ,બેસતા-ઉઠતા, હસતા આવડે છે? એ શીખો પહેલા …”
” સંયોગ હું મારી કોલેજમાં હું હોશિયાર, અગ્રેસીવ ,ને દરેક જગ્યા એ અવ્વલ આવનાર છોકરીઓમાંની એક હતી. તો હું થોડી ઘણી તો હેલ્પ કરી શકું ને તને ને .? સાવ આવું વર્તન કેમ કરે છે મારી સાથે.? મેં વિચાર્યું એ બહાને હું પણ તમારી સાથે થોડો વધારે સમય વિતાવી શકું તો એમાં ખોટું શું છે…?”
બસ આટલુ સાંભળતા સંયોગ તાડૂક્યો “હવે હોશિયારી મારવાની બંધ કર અને કામ કર તારું.” એકીટસે એ સંયોગ સામે જોતી જ રહી….વિચારતી રહી કે ઘરની ચાર દીવાલોમાં જે દુનિયા દેખાય છે ને એવી સરળ કે આસાન નથી હોતી ,. સપના શું કરે ..?…
તે વિચારી રહી.
“કે આ એ જ સંયોગ છે કે જે ઘરની બહારની દુનિયાની સ્ત્રીઓના આત્મવિશ્વાસને પોષતો હું જોઉં છું.? ઓફીસ માં રહેલી દરેક સ્ત્રીનું સન્માન જાળવતો ,કાળજી રાખતો, એ કોઈના આત્મસન્માન ને ઠેસ ન પહોંચે એ ખાસ ધ્યાન રાખતો જોઉં છું ..?
“ તો શું એક મારા આત્મસન્માનની જ કોઈ કિંમત નથી એને મન ? પ્રિય વ્યક્તિના શોખ, એની ઇચ્છાઓ જેવું કઈ હોતું જ નથી કાઈ ? પુરુષની જરૂરિયાતો પૂરી કરવી, એના પડ્યા બોલ ઝીલવા, એના ડરથી જીવવું આજ એના ભાગે આવે કે .?”
“ઘણી વાર તેને સ્ત્રી સજાગતા કે એના આત્મસન્માન માટે ભાષણ આપતો .જોયો છે. મેં તો શું આ એ જ સંયોગ છે ..? એની કઈ વાત સાચી?”

આ વિચારોમાં પછડાઈ પડી સપના …… ત્યાં સામે સંયોગના મનમાં પણ ઘણા વિચારો હતા. ને, આખી મથામણ નું બીજ બહુ નાની ઉંમરમાં જ સંયોગના મનમાં રોપાયેલ હતુ . કારણ કે સંયોગના મમ્મી નાની ઉમર માં જ સ્વર્ગ સિધાવેલા.તેને એના માસીએ મોટો કર્યો હતો. એને માસી નોકરી કરતા હતા. સંયોગ થોડો સમજદાર થયો ત્યારે જોયું કે , માસીના પગારથી જ ઘર ચાલતું એટલે એમનું વર્ચસ્વ. માસાનું કઈ ચાલે નહિ. સંયોગને માસા પર બહુ દયા આવતી, એમ જ માસી પર ગુસ્સો. માસીના એમની ઓફીસના કોઈ પરપુરુષ સાથેના સંબંધને લીધે ઘરમાં થતા ઝગડા, માસીના જોહુકુમીવાળા વર્તનો, ને છેલ્લે એમનું ઘર છોડીને જતા રહેવું .

માસીની વર્તણુકે નાના સંયોગના દિમાગ પર સ્ત્રીઓ માટે નફરત જગાવી દીધી હતી. એના મનમાં એ વિચારો ઘર કરી ગયેલા કે અગર સ્ત્રી અગર કમાય તો ઘરમાં એનું જ વર્ચસ્વ હોય, આને કારણે સ્વતંત્રતા મળે તો એ ગેરફાયદો લે, બધા પર જોહુકમી કરે વગેરે….વગેરે….
આ બધા કારણોસર એ સપનાને પૂરી છૂટથી જીવવાની આઝાદી નહોતો આપી શકતો.
સપના જો કે સમજદાર સ્ત્રી હતી એ જાણતી તો હતી જ કે આ જ કારણ હશે. છતાં એણે નક્કી કર્યું કે હવે સંયોગના મનમાંથી આ ભ્રામક વિચારોને તિલાંજલિ અપાવીને જ રહેશે.
અને હવે તો વ્યોમાનો પણ સાથ હતો એને..

એ વિચારતી રહી કે મારા સપના પૂરા થશે કે સંયોગના હઠીલા વિચારોનો વિજય થશે ?..

— મનીષા દરજી