કથા કડી -૨૯ [એન્જલ ધોળકિયા]

રાહુલ સાથેની વિષ્ણુની એ “બીઝનેસ મીટીંગ” પછી વિષ્ણુ એની રોજની ચાની કીટલી પાસે આવ્યો. આ જગ્યા વિષ્ણુની મનપસંદ જગ્યાઓમાંથી એક હતી. ચા-કોફી માટેની આમ તો આ પ્રખ્યાત જગ્યા હતી એટલે હમેશા ભરેલી રહેતી છતાં રેગ્યુલર ગ્રાહક હોવાને હિસાબે વિષ્ણુને એનો મનપસંદ અને શાંત એવો અલાયદો ખૂણો મળી રહેતો. યુવાન વિદ્યાર્થીઓ ના ટોળાઓ જેમાં રીલેશનશીપ્સ, યુનિવર્સિટી અને ભવિષ્યની કારકિર્દી વિશેની ચર્ચાઓ ચાલતી હોય એ જ ટોળામાં સામાન્ય લાગતો ૨૪-૨૫ વર્ષનો સોહામણો યુવાન વિષ્ણુ કોઈનાં ખતરનાક કાવત્રાના પ્લાન ઘડતો. આજે વિષ્ણુ વધુ જ વિચારોમાં ડૂબેલો હતો. રાહુલના ચહેરાના ફરતા હાવ-ભાવ અને એણે સામેથી નક્કી કરેલી રકમ, જેનું અડ્વાન્સ જ પચાસ લાખ હતું , તેને વારંવાર એ સંકેત આપતું હતું કે કશુક ખુબ મોટું રંધાઈ રહ્યું છે, જે વ્યાપારી કાવાદાવાઓથી ઉપર હતું. ભીડ ઓછી થતાં વિષ્ણુએ રાહુલના અસાઈન્મેન્ટનું કવર ખોલ્યું. એક ફોટા જોડે જોડે ન્યુઝ-પેપરની કાપલીઓ હતી. વિષ્ણુ એ ધ્યાનથી એ બધું જોયું, એને સમજતા વાર ન લાગી, કે એ માણસ કોણ હતો. એ ઇસમના ચહેરા અને નામથી એ સારી રીતે વાકેફ હતો. પોતાના જુના અસાઈનર રાહુલને એ સારી રીતે જાણતો હતો. પોતાનો કક્કો ખરો કરાવવા ઘણાઓને પોતના રસ્તામાંથી જુદી જુદી રીતે રાહુલે દૂર કરાવેલા અને “બ્લુ આઈઝે” એ બધાં કર્મોમાં પોતાની કારીગરી દેખાડેલી. જનાર્દન વાઘેલાનો ફોટો જોઈને વિષ્ણુના ચહેરા પર એક હળવું સ્મિત આવ્યું. એને થયું કે આ વખતે રાહુલ કદાચ એની હેસિયતથી ઉપરની બાજી રમી રહ્યો હતો. વ્યોમા સાથેની મુલાકાત પછી વિષ્ણુએ દરેક લાગતા વળગતાની તપાસ કરાવી હતી જેમાં જનાર્દન પણ એક નામ હતું. જનાર્દનની દિનચર્યા અને એના વિશ્વાસુ માણસોની રજેરજની માહિતી વિષ્ણુ પાસે હતી. વિષ્ણુએ હવે તો માત્ર પોતાના મગજની ચાવી કામે લગાવી કઈ રીતે કામ પાર પાડવું એ જ જોવાનું હતું. વિષ્ણુની આંખોમાં એક અલગ જ ચમક હતી, જાણે એને મનમાં અલગ જ બાજી રમતી હોય ! આગળની ઘણી જિંદગીઓ વિષ્ણુના આ પ્લાન ઉપર નિર્ભર હતી.

“બ્લુ આઈઝ ” ના નામ હેઠળ કાળાં કામ કરનાર આ તરવરીયા અને એકદમ તિક્ષ્ણ બુદ્ધિ ધરાવતા વિષ્ણુની આજ સુધીની જિંદગી નાની છતાં કોઈ રોલર કોસ્ટર રાઈડથી ઉતરતી નહોતી. જે રીતે વ્યોમા વાંઝણીના વિશેષણથી પીડિત હતી, વિષ્ણુ પણ અનાથ હોવાના સિક્કા જોડે જીવ્યો હતો..!
જોઈતી વસ્તુ છીનવવાથી જ મળે, જીવનમાં કોઈ કોઈનું હોતું નથી અને દરેક પોતાના “સ્વ”ની રક્ષા કરતું હોય જ છે એ વાત વિષ્ણુના અનુભવોએ એને પાકે પાયે શીખવેલી, જેના હિસાબે એ ગુનાની દુનિયા તરફ ફંટાયો હતો અને આધુનિક ટેકનોલોજી વિશેના એના બહોળા જ્ઞાનથી એ ખુબ ઓછા સમયમાં આગળ નીકળી ગયો હતો. વિષ્ણુના ધંધાએ એને સૌથી મોટી કોઈ શીખ આપી હોય તો એ હતી “અવિશ્વાસ”. જે રીતે માનવીય સમાજ, લાગણી અને વિશ્વાસના તાંતણે ચાલે છે, અમાનવીય કૃત્યોની એ ગોઝારી દુનિયામાં ટકવા અવિશ્વાસ સખત જરૂરી હોય છે. વિષ્ણુ જે લોકો માટે કામ કરતો એમની આખી કુંડલી પોતાની જોડે રાખતો.

રાહુલના પણ દરેક પાસાંઓથી વિષ્ણુ વાકેફ હતો અને વ્યોમા સાથેની પોતાના જન્મ સાથે જોડાયેલી હકીકત ખુલ્લી પાડતી મુલાકાત પછી વિષ્ણુને એને કરેલા રાહુલના દરેક કામ અને એની પાછળ ના એના ઈરાદા સમજવામાં સમય ના લાગ્યો અને એ રાહુલ બાબતે વધુ સતર્ક થઇ ગયો. તુરંત જ પોતાના એક વિશ્વાસુ સ્ત્રોતને રાહુલની પળેપળની જાણકારી મેળવવા કામે લગાડ્યો અને રાહુલે આપેલા કામને પાર પાડવા પોતાનું મગજ કસવા લાગ્યો. પોતાના અસ્તિત્વની હકીકત છતી થયા બાદ વિષ્ણુના હૃદયની અંદર ઉદ્વેગનો લાવા ધગધગતો હતો. પોતાની સાથે થયેલા જિંદગીભરના અન્યાય માટે આજે તેને હિસાબ કરવાની તાલાવેલી હતી. બીજી તરફ રાહુલે પોતાને વધુ હોશિયાર સમજી હવેનાં એના પાસાની જવાબદારી એના માનીતા આ “બ્લુ આઈઝ “ને જ સોપી હતી. રાહુલનો દાવ, વ્યોમાનો વલોપાત અને વિષ્ણુના હૃદયમાં ઉઠતા ઉદ્વેગના ત્રિભેટે, હવે વિષ્ણુનું આગળનું પગલું શું પરિણામો સર્જશે એ કલ્પના જ કંપાવનારી હતી.

અવનીની તબિયતમાં થોડો સુધારો હતો છતાં હાલની પરિસ્થિતિઓમાં અવનીના મનમાં ચાલતી ગડમથલ ને કારણે, એ સતત અજંપામાં રહેતી. અને તેની અસર તેના બાળકના સ્વાસ્થ્ય પર પડી રહી હતી. ડોકટરે સપના અને અનંતને એ હકીકત સમજાવી, કે અવનીને શાંત જગ્યાએ લઇ જાઓ, જ્યાં એ માત્ર અને માત્ર પોતાના બાળક વિષે જ વિચારે અને પોતાનું મન શાંત રાખી શકે. સપનાને તરત જ વાત સમજાઇ અને સાથે સાથે અનંતનું નાનું અને સુંદર ગામ યાદ આવ્યું. અને એની સાથે જ સપનાના ચહેરા પર હળવું સ્મિત ઉપસી આવ્યું. આ જોઈ અનંતે કહ્યું, “લાગે છે તમને પ્રોબ્લેમનું સોલ્યુશન મળી ગયું છે..!”

સપના બોલી ઉઠી, “હા, મને તારું ગામ યાદ આવ્યું. અવનીને ત્યાં જો રાખીએ, તો એ અહીંના આ કાવાદાવા અને રાહુલ અને જનાર્દન જેવા લોકોના નામથી દુર રહે. એવું કરવાથી એની તબિયત પોતે જ સારી થશે.”
પણ અનંત સપનાના ખભા પરના ભારણ જાણતો હતો, એટલે એણે તરત ચિંતા વ્યક્ત કરી, “પણ સપના, સંયોગની ટ્રીટમેન્ટ, સ્નેહા, અને ઉપરથી હવે તારા ટેલિ-મેડીસીનના પ્રોજેકટનું કામ પણ ઘણું વધુ છે. હું આ રીતે તને છોડીને જઉં એ યોગ્ય નથી.”
આ સાંભળી સપનાએ એને દ્રઢપણે સમજાવ્યું કે, અત્યારે અવની અને એનું સંતાન પ્રથમ પ્રાયોરીટી છે. ઉપરાંત યશપાલ તેમ જ સ્પર્શ અને સંવેદના તો છે જ.
આમ કહી અનંત પાસે ગામ જવાની ટીકીટ કાઢવાનું વચન લઇ, તે ઓફીસ જવા નીકળી.

છેલ્લા કેટલાય સમયથી સપના જે મીટીંગની તૈયારી કરતી હતી એ આજે સાંજે હતી. ટેલિમેડીસીનના ગવર્મેન્ટ સાથેના કરાર માટે સંયોગ શેઠ એન્ડ કંપની શું કરશે એનો આખો ચિતાર સપનાએ એક પ્રેઝન્ટેશન સ્વરૂપે કમિટી સમક્ષ મુકવાનો હતો. સપના પાસે સૌથી મોટું બળ હતું, એનું એક આંતરરાષ્ટ્રીય કંપની સાથેનું કરારનામું, જેમાં એ કંપની ટેકનોલોજી ક્ષેત્રે શેઠ એન્ડ કંમ્પનીને પુરતા રીસોર્સીસ પૂરા પાડશે. આ કરાર દ્વારા સપનાની કંપની સરકારને તકનિકી ખામીઓ સામે કટિબદ્ધ રહેવામાં અમૂલ્ય એવો ટેકો આપવા સક્ષમ બની હતી, બીજી તરફ આ આધુનિક સેવાને દેશના ખૂણે ખૂણા સુધી પહોચાડવા માટેના અનિવાર્ય એવા બહોળા નેટવર્ક તેમજ પ્રાથમિક જરૂરિયાતો માટે રાજ્યસરકારનો ટેકો પણ જરૂરી હતો. આ બે પાસા જો મળી જાય તો ગ્રામિણ ક્ષેત્રે ફેલાયેલા રોગચાળા સામે, તેમજ સ્વચ્છતાના ધોરણોમાં અકલ્પનીય માત્રામાં સુધારાની આશા જાગે તેમ હતી. સાથે-સાથે યશપાલ જેવા ઈમાનદાર લીડરના નેજા હેઠળ બીજા ઘણા મહત્વાકાંક્ષી યુવાનોને સરકાર પ્રત્યે શ્રધ્દ્ધા ઉપજે, જે દેશના ભવિષ્ય ઘડતર માટે જરૂરી હતું. સપનાની અથાગ મહેનત અને કોઠા-સૂઝને પરિણામે રાજ્ય-સરકાર સાથે પાયાની સવલતો અને સંપૂર્ણ વિગતો સાથેના અહેવાલ ઉપર વાટાઘાટો કર્યા બાદ બહુમતી સાથે ટેલિ-મેડીસીનનો કરાર શેઠ એન્ડ કંપની સાથે કરેલો જાહેર કરવામાં આવ્યો. બીજા દિવસે તો શહેરભરના વર્તમાનપત્રો તથા વ્યાપારી સંગઠનોમાં આ વાત ચર્ચાઈ રહી હતી. સરકારે પણ સપનાની મહેનત અને કંપનીના વિકાસલક્ષી દ્રષ્ટિકોણની ભરપેટ પ્રસંશા કરી. સોનામાં સુગંધ તો ત્યારે ભળી જયારે સપનાને Female-Entrepreneur [મહિલા સાહસિક ઉદ્યોગ-વ્યક્તિ] ના હિસાબે કર-રાહત પણ મળી.

પોતાના માનસિક સંતોષ માટે વ્યક્તિગત રીતે તો રાહુલ પોતાની રીતે લડાઈ લડતો જ હતો જેમાં છેલ્લા ઘણા સમયથી એને લગાતાર નિષ્ફળતા જ હાથ લાગી રહી હતી. એ જાણે અધૂરું હોય એમ પોતાની ગેરહાજરીમાં શેઠ એન્ડ કંપની સાથેનો કરાર અધવચ્ચે જ ભંગ કરીને વ્યોમાએ દાખવેલ મૂર્ખતાના કારણે તેની કંપનીએ વેઠેલ નુકસાનમાંથી ય હજી બહાર નહોતું અવાયું અને ત્યાં જ સપનાએ આ ટેલિમેડીસીનના કરાર પર હાથ અજમાવી બીઝનેસ જગતમાં રાહુલની કંપનીનું તો જાણે નાક જ વાઢી નાખ્યું એવું રાહુલ અનુભવતો હતો. એટલે આ પરિસ્થિતિમાં રાહુલ ધૂંધવાય એ સાહજિક જ હતું.
જીવનમાં ઘણી વ્યક્તિ કે મુદ્દાલક્ષી લડાઈઓ લડવામાં આપણે આપણું સર્વસ્વ હોમી દેતા હોઈએ છીએ . પરંતુ વિચારવા જેવું એ હોય છે, કે ખરેખર લડાઈ એટલે શું? યુદ્ધ તો બે પક્ષો વચ્ચે હોય ને! આપણે એ નથી જોઈ રહ્યા હોતા કે સામા માણસે આપણને લલકાર્યો છે ખરો? એ વ્યક્તિ આપણને કનડી છે ખરી? કે પછી આ માત્ર મનમાં ઉભા કરેલા જંગના મેદાનમાં આપણે પોતે ઉભું કરેલું યુદ્ધ છે આ? રાહુલે પણ આ લડાઈમાં એવુ જ કર્યું હતું. સપના ક્યારેય સામી નહોતી પડી, કે નહોતી ક્યારે ય એણે રાહુલના અપમાનને લક્ષ્યમાં રાખી મહેનત કરી. એ તો માત્ર પોતાના પતિના સન્માનને થયેલા અન્યાય અને વિશ્વાસઘાતની અસરો ને નાબુદ કરી સંયોગને એનો એ જ પ્રગતિશીલ બીઝનેસ ફરી પાછો સોપવા માગતી હતી. એ તો ફક્ત પોતાની ક્ષમતા અને સંયોગ માટેની એની લાગણી જ દર્શાવવા માંગતી હતી. અને કદાચ એટલેજ એ જીતી રહી હતી. કહેવાય છે ને, કે કોઈને હરાવવાના ઈરાદાથી લડનાર કરતાં ‘સ્વ’ને આગળ લઇ જવાની કોશિષ કરનાર હમેશાં સફળતા પ્રાપ્ત કરે છે.

આ બાજુ જનાર્દનને પણ પોતાના મુખ્યમંત્રી બનવાના સપના પર પાણી ફેરવાતું જણાયું અને એ બાજીને પોતાની તરફ કરવા માટે ગમે તે હદે હવે નીચે ઉતારવા તૈયાર હતો. કેમ કે સમય ઓછો હતો અને તેની વારંવારની હાર, તેમજ યશપાલની વિષ્ણુના અસ્તિત્વને લગતી વાત જાહેર કરવાની ધમકી એને હવે ધુંવાપુવા કરતી હતી. જનાર્દનની અત્યાર સુધીની કારકિર્દી કેટલાય કવાદાવાઓ વડે રંગાયેલી હતી. દરેક કપરા સમયે વધુમાં વધુ નિમ્ન કક્ષાની કોઈ ને કોઈ તરકીબ એને હમેશા સુઝી આવતી. આ પરિસ્થિતિમાં પણ એને એક પ્યાદું તુરંત જ યાદ આવ્યું. અત્યારે પોતાના સિવાય સપનાના આ પ્રોજેક્ટની નિષ્ફળતામાં સૌથી વધુ જો કોઈને રસ હોય, તો એ રાહુલ હતો એ જનાર્દનને ખ્યાલ હતો. અને આ વિચાર માત્રથી, કાદવથી ખરડાયેલી માનસિકતા ધરાવતા એ રાજકારણીના ચહેરા પર કપટી સ્મિત ફરકી ઉઠ્યું. જનાર્દને રાહુલને ફોન લગાડ્યો, “કેમ છો રાહુલ ભાય? મકાઉમાં મઈળા’તા..હાંભરે છે કાંઈ? આ કાઠીયાવાડી ભાઈબંધને ભુયલા તો નથ ને? તમારા જેવા મોટા વેપારી હાર્યે ફાયદાની વાતું કરવા જ ફોન કયરો છે, હો કે…! બોલો, ક્યારે આવું મળવા?”

સપનાની મહેનત અને ડોક્ટર માથુરની સંભાળને પરિણામે સંયોગને હવે એની પાછલી જિંદગી સંપૂર્ણપણે યાદ આવી ગઈ હતી. એ સાથે એના શારીરિક સંકેતો પણ સકારાત્મક અને પ્રોત્સાહનજનક હતા. પરંતુ પોતાના પગ હજી યે સક્ષમ નહોતા એ વાતનું એને લાગી આવતું. તદુપરાંત સપના જેવી સ્ત્રીને મૂકી પરસ્ત્રી તરફ આકર્ષાવાની પોતાની મુર્ખામીનું પરિણામ આખરે તો સપનાએ પણ ભોગવવું પડ્યું તેનોય તેને અફસોસ રહેતો. અંદરને અંદર પારાવાર પસ્તાતો રહેતો. ડોકટરે એને રજા આપતા સમયે એકાંતરે ફિઝીયોથેરાપી અને સાયકોલોજી સેશન્સ માટે હોસ્પિટલ આવવાની સુચના આપી. સપનાએ ડીસ્ચાર્જ-પેપર્સની ફોર્માલીટી પૂર્ણ કરી અને પાછળના દરવાજેથી વ્હીલચેર ઉપર એને ગાડી તરફ લઇ ગઈ. આ પળે સપનાને જાણે જીંદગીની ખુબ મોટી બાજી જીતીને પાછી વળતી હોય એવું મહેસુસ થતું રહ્યું. જો કે હવે એને થાક વર્તાતો હતો. સંયોગને અને એની કંપનીને એ ન્યાય આપી શકી તેનો સંતોષ પણ હતો. એટલા વર્ષોની એની ધીરજ અને તપસ્યાને પરિણામે આજે એને બીઝનેસ તેમજ પારિવારિક જીવન, બંનેમાં સન્માનજનક સ્થાન મળ્યું હતું..એનો પતિ એને ખરા અર્થમાં પાછો મળ્યો હતો, આજે..!

એક તરફ રાહુલ ઈર્ષ્યા અને નિષ્ફળતાની અગ્નિમાં બળી રહ્યો હતો, તો બીજી તરફ વ્યોમા હવે દરેક રીતે પોતાનાથી દુર થઇ ગયેલી હતી. મિલકતમાથીં ભાગ લેવા કોઈ પણ રીતે હવે રાહુલે કશું કરવું જ રહ્યું. વિષ્ણુને આપેલી જનાર્દનની સોપારી અને વ્યોમાનું આગળનું પગલું શું હશે, એવા બધા વિચારોમાં એ ગરકાવ હતો, ત્યારે જ રાહુલનો ફોન રણક્યો. અનલીસ્ટેડ નંબર હતો. રાહુલે અસમંજસમાં ઉપાડ્યો અને સામે છેડેથી ભારે અવાજમાં સંભળાયું, “કેમ છો રાહુલ ભાય? મકાઉમાં મઈળા’તા..હાંભરે છે કાંઈ? આ કાઠીયાવાડી ભાઈબંધને ભુયલા તો નથ ને? તમારા જેવા મોટા વેપારી હાર્યે ફાયદાની વાતું કરવા જ ફોન કયરો છ, હો કે. બોલો, ક્યારે આવું મળવા?”
મકાઉની એ મુલાકાત યાદ આવતાં જ રાહુલને પરસેવા છૂટવા લાગ્યા. કોણ જાને કેમ આ માણસનો અવાજ હંમેશા રાહુલને અણગમો અપાવતો. એના અવાજમાં સંભળાતી ધાક સામેના માણસને ઓછપ અનુભવવા મજબુર કરે એવું કશુક હતું. એટલે વધારે દલીલ વગર એક કાફેમાં મળવા માટે રાહુલે સંમતિ દર્શાવી. શહેરના પોશ એરિયામાં આવેલ એક આલીશાન કોફીશોપમાં નક્કી થયેલ સમયે રાહુલ પહોંચી ગયો. એના પહોચ્યાના અડધા કલાકે ખુબ મોંઘા પહેરવેશમાં ખુબ સેન્ટ છાંટ્યું હોય એટલી સ્ટ્રોંગ સુંગંધ પ્રસરી. raybanના ગ્લાસીસ કાઢીને ટેબલ પર મુકતા જ જનાર્દને જાણે વાર જ મારવા ચાલુ કર્યા, “કાં રાહુલ ભાય, આજકાલ છાપામાં ઓછા ચમકો છો ને કાંય.. હઉ હારા-વાનાં છે ને..?”
રાહુલે કડવું મો કરીને કહ્યું, “મને લાગે છે કે આપણે કશીક ફાયદાની વાત કરવા આવ્યા હતા.”
“આ…લે..! તમે તો ભઈ ગુસ્સે થય ગ્યા.” ખંધુ હસતાં જનાર્દન બોલ્યો.
“મારી પત્નીના ગેરકાયદેસરના બાળકના બાપ જોડે વધુ લપ કરવામાં મને રસ નથી.”
જનાર્દનપર તો જાણે કંઈ અસર ન થઇ હોય તેમ મંદ મંદ હસતા ઠંડે કલેજે બોલ્યો, “કોણ બાળક અને કોણ મા? અમે તો રાહુલભાય આ દેસની સેવાનો જ ભેખ લઈને રાજકારણમાં ઝંપલાવ્યું છે. એનો વિકાસ ઈ જ અમારો સંસાર ને ઈ જ અમારો પરિવાર. આ જીવતર તો હવે આ દેસને નામે જ છે. બૈરી-છોકરા, ને સંસારના એવા બંધાણ સાથે આપણને કાય લેવા ન કઈ દેવા !” આટલું કહીને જનાર્દને ગંદુ અટ્ટહાસ્ય કર્યું.
રાહુલને આજે ખરેખર રાજકારણના ગંદા ચહેરા પર ઘૃણા થઇ આવી !
“કહેવા શું માગો છો?” રાહુલે મુદ્દાસર વાત કરવાનું વલણ અટલ રાખતા પૂછ્યું.
“જુવો રાહુલભાય આ સોકરો  આમેય ગુંડો-મવાલી છે અને મારા નામ કે કામ હાઈરે કોઈ રીતે મારે એને ભેળવવો નથ. વાતને હમજો રાહુલભાય, એ જીવતો રયો તો વ્યોમાના દલ્લામાં ભાગ માગશે. ને જેમ ઈ અનાથાશ્રમની પેદાશ છે એમ તમારેય ક્યાં વળી આ તમારા બાપદાદાની મિલકત છે..હું હૈમજા..? ઈને તો હજીય એની મા જીવતી છે, તો રાખશે ઈને.. પણ તમારો વચાર કઈરો કાંઈ? તમારે જો ઓલી વ્યોમાની મિલકત જો’તી હોય તો આ સોકરો  તમારા રસ્તાનો પાણો બનીને આડો આવવાનો.. હમજી લ્યો એટલું.. મગજમાં જાય છે કાંય..!” જનાર્દને પણ મુદ્દા પર આવતા કહ્યું. રાહુલ ધ્યાનપૂર્વક સાંભળી રહ્યો. વાત તો એને ય સાચી લાગતી હતી પરંતુ એ ચહેરા પર ભાવ છતા નહોતો થવા દેતો.

રાહુલને વારંવાર એકજ વસ્તુ યાદ આવતી હતી કે આજ માણસ એની પર નપુંસક નું લેબલ લગાડવા માટે જવાબદાર હતો અને એના દાંત આપોઆપ ભીડાઈ જતા હતા.
રાહુલ જનાર્દનનો ઈશારો સમજી ગયો હતો એટલે સીધું પૂછી નાખ્યું, “તમારા જેવા મોટા માણસને કોઈનો કાંટો કઢાવવામાં વાર શી? એમાં મારી શું જરૂર પડે તમને ?”
રાહુલે વિષ્ણુને જનાર્દનને મારવાનો હુકમ કરેલ જ હતો એટલે એને વિશ્વાસ હતો કે એ અત્યાર સુધીમાં આ કામે લાગી જ ગયો હશે. બીજી તરફ જનાર્દનની વાત મુજબ જો વિષ્ણુનો કાંટો જનાર્દન દ્વારા નીકળી જતો હોય તો હજી ય તેને વ્યોમાના બીઝનેસમાં ભાગ મળે એવા ચાન્સીસ હતા.
જનાર્દને રાહુલના આ સવાલને એની સંમતિ સમજી ને વળતું સ્મિત આપતા કહ્યું, “એમ તો તમે સમજુ માંણહ છો, હોં કે..!”
રાહુલના પ્રશ્નો અને વલણથી જનાર્દનને એ સમજાઇ ગયું હતું કે તીર નિશાના પર લાગ્યું છે! પોતાની સોપારી રાહુલે આપી દીધી હતી એ વાતથી અજાણ જનાર્દન પોતાને હવે સુરક્ષિત અને માસ્ટર માઈન્ડ સમજવા લાગ્યો હતો.
મુલાકાત બાદ જનાર્દન સીધો એના આલીશાન બંગલાના બારમાં જઈને બેઠો. શહેરના દરેક નામી ગુંડા તેમજ ગેન્ગના માણસોને જનાર્દન સારી રીતે જાણતો. વખત આવે તો કઈ ટુકડી પાસે પોતાનું કયું કામ કરાવવું એમાં એ પાવરધો હતો. આ વખતે વાત વિષ્ણુના ખૂનની હતી. એના જેવાને ઠેકાણે પાડનારો ખૂંખાર તો હોય જોડેજોડે ચતુર પણ જોઈએ, એ વિચારી તેણે અંડરવર્લ્ડના એ ઇસમને ફોન લગાડ્યો જેની ટોળકીએ યશપાલના સેક્રેટરીની ગાડીમાં ડ્રગ્ઝ મુકાવવા રાહુલને ધમકીનો ફોન કર્યો હતો.
“હેલો, શું ભાય, જનાર્દન બોલું છું. એ..ને.. જય માતાજી! કેસે હો ભાયજાન ?”
સામાન્ય રીતે જનાર્દન નાના મોટા કામ એના માણસો દ્વારા પરબારા પતાવી દેતો. એટલે આ વખતે તેનો પોતાનો અવાજ સાંભળી તે શખ્સ  ચોંકી ગયો.
“અરે સા’બ ક્યા બાત હૈ ઇતને દિનો બાદ અપનકો યાદ કિયા! કિસી લડકેને કામ મેં ગડબડી કિયા કયા? બોલો અભી સાલેકા ખર્ચા પાણી એક કરતા હૈ અપ્પન।”
” ના ના ભઈલા! યે બાર તો ક્યા હે ને કે થોડા બડા કામ કરાવને કા થા.. ” જનાર્દને પોતાની કાઠીયાવાડી ટોન સાથેની ભાંગી તૂટી હિન્દીમાં કહ્યું.
“સાબ આપકો તો માલુમ ના, કી અપનકો સિર્ફ લક્ષ્મી બડી દિખતી હૈ ઉસકે આગે સારે કામ છોટે.”
“અરે હા ભાય હવે, પૈસા કી ચિંતા તું મત કરના વો તુમેરે તક ટેમપે પહોચ જાયેગા. પર એક છોકરે કો ઠેકાણે લગાના હૈ. મેરે આદમી કે સાથ ઉસકા ફોટુ ઔર પૈસે કી બેગ ભિજવાયા હૈ. બંદા ખોપડી આદમી હૈ પર બચના નહિ ચાહિયે. હોં..કે!”
જનાર્દનના અવાજની તાકીદથી સામા માણસને પણ સમજાયું કે કામ કશુક જરૂરી લાગે છે.” અગલે ચૌબીસ ઘંટોમેં ઉસકે બોડી કા ફોટુ ભીજવાતા હૈ અપન, ચિંતા નક્કો જનાર્દન ભાઉ.” ખુબ સહજ છતાં દ્રઢ અવાજ સાથે એણે વાયદો કરી ફોન મુક્યો.
જનાર્દનને હવે ખરેખર સી. એમ. બંગલામાં પોતે બેઠો હોય એવા દ્રશ્યો તાદૃશ થવા લાગ્યા. વિષ્ણુના મૃત્યુથી વ્યોમા પડી ભાંગશે અને બીજી બાજુ રાહુલ આમ પણ વ્યોમા જોડે જોડાયેલો રહેવા મજબૂર હતો એની પોતાની તો કોઈ મિલકત હતી નહિ. અને વિષ્ણુના મોત બાદ હવે યશપાલે ય કોઈ પણ હિસાબે એની આપેલી ધમકી સાચી નહિ કરી શકે. અ બધું વિચારતા જ એના ચહેરા પર ચમક આવી ગઈ અને એના વિશાળ બારના ચારેકોર લગાડેલા અરીસાઓમાં જનાર્દનનું અટ્ટહાસ્ય કરતું મુખ છવાઈ ગયું.

— એન્જલ ધોળકિયા