કથા કડી -૧૯ [નીતા શાહ]

મારે શું કરવાનું છે ? -રાહુલે પૂછ્યું.
સામેથી ઘેરો કડક અવાજ સંભળાયો- યશપાલના સેક્રેટરી આતીફ્ખાનને એક પેકેટ પહોચાડવાનું છે.
રાહુલ ચોકી ગયો -ક્યાં ? અને ક્યારે ?
જીતના બોલા જાયે ઉતના હી કરો -સામેથી કડકાઈ ભર્યો આદેશ મળ્યો.
રાહુલને પરસેવો છૂટી ગયો. તેણે ફોન મુકીને વિચાર્યું કે એણે કહ્યું ડ્રગ્સ છે અને યશપાલ જેવા એક ઈમાનદાર મંત્રીના સેક્રેટરીને પહોચાડવાનું છે અને ફોન પર ધમકી પણ મળી છે. જોતનહીં કરું તો ક્યાંક સંયોગ અને અનિકેતની જેમ મને પણ…?
પરિણામનો વિચાર કરતા જ કમકમાટી આવી ગઈ અને નક્કી કર્યું કે -પહોચી જશે પેકેટ, ગમે તે થાય.માણસ ગમે તેટલો ક્રૂર અને ઘાતકી હોય પણ બીજાનું ખરાબ કર્યા પછી પોતાની સાથે જ્યારે આવું કંઇક થાય તો ત્યારે તે બેબાકળો બની જાય છે.

આવું જ રાહુલ સાથે થયું. તે પરસેવે રેબઝેબ થઇ ગયો. દારૂનો નશો તો ક્યારનો ય ઉતરી ગયો. મનોમન ગુસ્સામાં બબડવા લાગ્યો -આ ભાઈલોગને ક્યારેય ન પહોચાય, દોસ્તી ય ન કરાય ને દુશ્મની તો ક્યારેય નહિ, કંઇક કરવું તો પડશે જ.. સાલું કરોડપતિ કહે છે લોકો મને, પણ હું તો જાણે કે રોડપતિ થઇ ગયો. કાલે સવારે જેલમાં જવાની તૈયારી પણ રાખવી પડશે. રાહુલ અંદરથી ફફડી રહ્યો હતો. એક અજાણ્યો ડર જાણે માથે ઝળુંબી રહ્યો હતો, તે બેડરૂમમાં ગયો. ચેન્જ કરીને નાઈટસુટ પહેરીને બેડપર સુવા ગયો, અને ત્યાં જ એની નજર ઘસઘસાટ સુતેલી વ્યોમા પર ગઈ. તે વિચારવા લાગ્યો કે -જીંદગીની મોટામાં મોટી ભૂલ, જાયદાદની લાલચમાં આ ચરિત્રહીન સ્ત્રી સાથે લગ્ન કર્યા…પોતાની એ જાયદાદ પર તો આ કાળોતરો બનીને બેઠી જ છે અને રોજ નવા નબીરાઓને ફસાવીને જલસા યે કરે છે. નથી એ મને જાયદાદ આપવાની કે નથી એક બાળક આપવાની. વાંઝણી…! મન તો એવું થાય છે કે એનું ગળું જ દબાવી દઉં …ન રહેગા બાંસ, ન બજેગી બાંસુરી …!!!

સપના મક્કમ પગલે હોસ્પિટલના પગથીયા ચડી રહી હતી. આત્મવિશ્વાસના અનેરાં તેજથી તેનો ચહેરો ઝગમગી રહ્યો હતો…મા દુર્ગા બનીને જાણે જીંદગીનો કોઈ જંગ લડવા તૈયાર હતી સપના, અને એક સાથે ત્રણ ત્રણ મોરચે લડતી અડીખમ હતી. બીમાર, અપંગ પતિની દેખભાળ, વ્હાલસોયી દીકરી સ્નેહાનો ઉછેર અને કંપનીનો વિકાસ. તે ઉપરાંત રાહુલ સાથે બદલો પણ લેવાનો…રાહુલના નામ સાથે અંદર લાવા ધગધગતો હતો પણ ધીરજ અને કુનેહના શસ્ત્ર વાપરવાના હતા. ઉતાવળે આંબા ક્યાં પાકે છે ? મારે તો મારા સંયોગને જીતાડવો જ છે. અન્યાય સામે ન્યાયની લડત છે આ …ગમે તે ભોગે મારે જીતવાની જ છે, -આવા મક્કમ મનોબળ સાથે તે આગળ વધતી જ ચાલી.

સંયોગના કરાવેલા નવા ટેસ્ટના રીપોર્ટ માટે સપના, ડો,માથુરની કેબીનમાં ગઈ અને દરવાજે નોક કરવા હાથ ઉંચો કર્યો કે અંદર ચાલતી વાતચીતના અસ્પષ્ટ શબ્દો સંભળાયા અને તે પળભર ત્યાં જ અટકી જઈ અંદરથી આવતા શબ્દોને ઉકેલવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગી. એટલામાં જ નર્સને કેબીન તરફ આવતી જોઇને તેણે પોતાનો આ પ્રયત્ન રોકી દીધો,
અને દરવાજો હળવેથી થપથાપવી પૂછ્યું -મે આઈ કમ ઇન ?
યસ કમ ઇન -અંદરથી ઉત્તર સંભળાતા સપના અંદર દાખલ થઇ. પણ તેને લાગ્યું કે પોતાને જોઇને ડો.માથુર ચોંકી ઉઠ્યા છે, કારણ એરકંડીશંડ કેબીનમાં પણ ડોક્ટરના કપાળ પર પસીનો વળી ગયો હતો
આવો સપના બેન, બેસો -ડોકટરે કહ્યું તો સાહજીકતાથી, પણ સપનાની સિકસ્થ સેન્સે તેને ચેતવી કે દાળમાં કંઇક કાળું તો છે જ.
ડોક્ટર સાહેબ, સંયોગની બાબતમાં બધું બરાબર તો છે ને ? મારાથી કોઈ વાત છુપાવશો નહિ પ્લીઝ, જે પણ હોય તે સાંભળવા અને મારી જાત સંભાળવા પુરતી હું મજબુત અને મક્કમ છું. -સપનાએ કહ્યું.
ના રે ના સપનાબેન, એવું કંઈ જ નથી. આમ તો રીપોર્ટમાં બહુ ઝાઝા ચેન્જ નથી. છતાં યે હું મારાથી બનતું તો કરી જ રહ્યો છું. અને આશા છે કે આપની પાર્થના અસર કરી જાય -ડોકટરે જવાબ આપ્યો.
ડોક્ટરની આ ધરપતથી સપનાને સંતોષ ન થયો. કંઇક રંધાતું હોય એવી પ્રતીતિ થવા લાગી. તે વિચારવા લાગી કે -પોતે કોઈ ભૂલ તો નથી કરી રહી ને? જે હોય તે, પણ હવે કશું કાચું તો નહીં જ કપાવા દઉં. સજાગ થઈને હવે આંખ કાન બંને ખુલ્લા રાખવા પડશે, – આમ વિચારી સપનાએ બીજા ડોકટરનો સેકંડ ઓપીનીયન લેવાનું નક્કી કર્યું. કારણ કેટલીક વાર કોઈ પર મુકેલ આંધળો વિશ્વાસ ક્યારેક દગો દઈ જાય છે.
પોતાની હોન્ડા સીટી કારમાં ઓફીસ તરફ જતી સપના વિચારોમાં મગ્ન હતી. અનેક જાતના વિચારો એનો પીછો નહોતા છોડતા. જેવી કેબીનમાં પ્રવેશી કે થોડી વારમાં ઓફીસ બોય પાણી લઈને આવ્યો. સપનાએ એને પોતાની કેબીનની બહાર ‘ડોન્ટ ડીસ્ટર્બ’ નું બોર્ડ લગાવવાનું કહ્યું. હવે સપનાએ જરા હાશકારો અનુભવ્યો કારણ જીંદગી જયારે પ્રશ્નાર્થ બનીને સામે ઉભી હોય ત્યારે એકાંતમાં જ એના જવાબો શોધવાના હોય છે. એને સંયોગ યાદ આવી ગયો.
અનાયાસે જ ભૂતકાળ અને વર્તમાનની તુલના થઇ ગઈ. જયારે પોતે નવોઢા હતી ત્યારે સાંજે સાડા છના ટકોરે શણગાર સજીને સંયોગની રાહ જોવી… જેવું એની કારનું હોર્ન વાગે ને દરવાજે દોડી જવું.. કોઈ વેલ એક વૃક્ષને વીંટળાઈ જાય તેમ તેના આલિંગનમાં વીંટળાઈ જવું. અને હવે તો.. બસ ઘર અને ઓફીસ વચ્ચે અફળાતુ જ રહેવાનું.. ધૈર્યનો બંધ તોડીને સપનાની આંખોમાંથી અશ્રુધારા વહેવા લાગી. ક્યારેક ઓફીસ જોઈન કરવાની વાત કરતા પણ પોતે ગભરાતી અને આજે જુઓ તો પૂરો બીઝનેસ સંભાળી રહી છે. ત્યાં જ ફોનની રીંગ રણકી ઉઠી. સામે છેડે વ્હાલસોયી દીકરી સ્નેહાનો રૂપાની ઘંટડી જેવો અવાજ સાંભળી ને તે ભાવવિભોર થઇ ગયી, ઓચિંતા આંસુ રોકાઈ ગયા અને એક મમતાભર્યું સ્મિત તેના ચહેરાપર રેલાઈ ગયું. આ જ તો હોય છે સ્ત્રીની શક્તિ.

અવની પણ ઓફીસમાં સપના મે’મ બોલાવે તેની રાહ જોતી બેઠી હતી, કારણ તેમની કેબીનની બહાર ‘ડોન્ટ ડીસ્ટર્બ’ નું બોર્ડ લટકતું હતું. ડેસ્કટોપ પરના સુખડનો હાર ચઢાવેલા અનિકેતના ફોટા સામે તે અનિમેષ નયને તાકી રહી. અજાણતા જ પેટ પર તેનો હાથ ફરી વળ્યો અને ગર્ભમાં પાંગરી રહેલા પોતાના વ્હાલા અનિકેતના પ્રતિક સમ બાળકપર વ્હાલનો હાથ પસવારતા કહેવાઈ ગયું -બેટા, હું છું ને ? તને કોઈ વાતની ખોટ નહિ પડવા દઉં, એક સ્ત્રી જયારે માતા બને છે કે પછી બનવાની હોય ત્યારે પોતાનું બાળક જ તેની ફર્સ્ટ પ્રાયોરીટીમાં આવી જાય છે અને ઘણું બધું હાશિયામાં ધકેલાઈ જતું હોય છે.
અવની પોતાના વિચારોમાં મગ્ન હતી ત્યાં જ ફોનની રીંગથી તે ઝબકી ગઈ.
સપના મે’મનો ફોન આવ્યો અને તેને પોતાની કેબીનમાં બોલાવી. અવની સપના મે’મની કેબીનમાં પ્રવેશી અને ત્યાં અનંતને બેઠેલો જોયો, અને તેને આશ્ચર્ય થયું. પોતે શું વિચારમાં એટલી ખોવાઈ ગઈ હતી કે અનંતને કેબીનમાં દાખલ થતો ય ન જોઈ શકી.
કેમ છો ? -નો વિવકે કરી અવનીએ પોતાની સીટ લીધી. સપનાએ કહ્યું -અનંત આવ્યો છે એટલે તને પણ અંદર બોલાવી લીધી.

શરૂઆતની ઔપચારિક વાતો પત્યા પછી સપનાએ કહ્યું, -સંયોગને બીજા ડોક્ટરને બતાવવા લઇ જવો છે. આવતી કાલની એપોઇન્ટમેંટ લીધી છે. અવની, તું આવી શકીશ સાથે? અનંત પણ આવવાનો છે, કારણ ડોક્ટર મિતેશ શાહ કે જેમને બતાવવા જવાનું છે એ અનંતના જીગરી દોસ્ત છે.
અવની એ હા પાડી. પછી સપનાએ અવનીને એ પણ પૂછી લીધું કે તેણે આ મહીને ગાયનેક પાસે ક્યારે જવાનું છે. અનિકેતના મૃત્યુ પછી અવની અને તેના આવનારા બાળકની જવાબદારી સપનાએ સ્વેચ્છાએ પોતાના શિરે લઇ લીધી હતી, કારણ અનિકેતના મૃત્યુ પછી અનંત તો લગભગ ભાંગી જ પડ્યો હતો.આજે કેટલા દિવસો પછી અનંતને મળવાનું થયું, -સપનાએ  આગળ વિચાર્યું, -જો કે જયારે મારે જરૂર હતી ત્યારે આ અનંત જ સાચા અર્થમાં મારો ફ્રેન્ડ, ફિલોસોફર અને ગાઈડ બન્યો હતો. આજે મારામાં જે આત્મવિશ્વાસ છે તે બધો આ અનંતને જ કારણે જ તો. અને હવે જ્યારે અનંતને મારી જરૂર છે ત્યારે જો હું પાછીપાની કરું, તો હું નગુણી જ કહેવાઉ ને?
અનંતે પણ સંયોગના ખબર અંતર પૂછ્યા અને પછી સપનાએ મોકો જોઇને અવની અને અનંતને પોતાના બંગલે ડીનર માટે ઇન્વાઇટ કરી લીધા.

– નીતા શાહ