કથા કડી - ૨૩ [રીટા ઠક્કર]

સપના વિચારોના વમળમા ફસાયેલી હતી. ડોકટર માથુરના શબ્દોના પડઘા હજુયે તેના કાન ફાડી રહ્યા હતા. રાહુલ ગાંધીની ચુંગલમાંથી સંયોગને કેવી રીતે બચાવવો? કેવી રીતે શેઠ એન્ડ કુ.ને તૂટતી બચાવવી? સંયોગ અને વ્યોમાના ફોટૉગ્રાફ્સ એક પળ માટે પણ દિમાગમાંથી ખસતા ન હતા. શું કોઇક સાથેના મારા આવા નિકટના ફોટા જોઇને પણ સંયોગ મને તેની પત્નીનો દરજ્જો બરકરાર રાખવા દે..? સપનાની આંખે અંધારા આવી ગયા. અંધારામાં તેને ટોળા જ ટોળા દેખાતા હતા. મકાનોનું ટોળું, માણસોનું ટોળું, નામ નંબરોનું ટોળું, વાહનોનું ટોળું..!! આ ટોળાઓની રંજાડમાંથી છુટીને તેને શાન્તિથી બેસવુ હતુ…કોઇ બગીચાના બાંકડે..! અરે, ત્યાં પણ કોઈ છુપી દહેશત તેનો પીછો નથી છોડતી. શું બગીચામાં ફુલોના ટોળા, માણસોના ટોળા જેવા નહીં હોય ? સપના લગભગ સ્વગત જ બબડવા લાગી હતી. ક્યાંથી અને કેવી રીતે આવી ગઈ આ ક્ષણ, અમારા સંબધમાં ? ના, હું અમારા સંબધને ચિરાવા નહીં દઉ. અને આ હકીકત સંયોગ પણ જાણતો હતો અને હું પણ જાણુ છું. પણ જે વાતથી હું સાવ તુટી જ ગઈ એ બાબત તો સાવ અલગ જ છે. સંયોગ આમ અવારનવાર વ્યોમાને કિંમતી ચીજવસ્તુઓ ભેટ આપે, અને મને વાત પણ ના કરે? કેટલીય વાર બન્યુ હતું આવુ. અરે, ખુદ ડ્રાઈવરે આ વાત કન્ફર્મ કરી છે.

પતિ-પત્ની વચ્ચે ભલે ગૂંચવાયેલી સમસ્યાઓ હોય, ગમે તેટલા તીવ્ર ગમા-અણગમા હોય, પણ લગ્નજીવનની કે ચારિત્ર્યની સીમાઓ ઓળ્ંગી જવાનો કોઇને પરવાનો નથી મળી જતો. સંયોગ મારી પાસે છે પણ મારી સાથે છે ખરો? એક્ઝેટલી કેવું ફીલ થાય છે મને? જીંદગી સાવ ખાલી ખાલી કેમ લાગે છે? શું હું અસહાય થઈ ગઈ છું? હારી ગઈ છું? જીંદગીના આ વળાંક પર શું આ જ છે મારી સચ્ચાઈ? પણ હું આ વળાંક પર પહોંચી કેવી રીતે? સપના જાણે કે માનવ-મનની અકળ દુનિયામાં પ્રવેશી રહી હતી; તીવ્ર વિરોધાભાસો વચ્ચે જાણે કે ઝોલા ખાઈ રહી હતી. ક્યારેક લાગતુ, કે એક સપનાની અંદર બીજી કેટલીયે સપનાઓ છુપાયેલી છે, તમામ એક બીજાથી તદ્દન વિરુધ્ધ. તેને ખબર નહોતી કે આગળ શુ થવા ધાર્યુ છે? -“ખબર નથી અને હવે વિચારવું પણ નથી.અહીં જ અટકું નહીતર વિચારોના વંટોળમા અટવાઈ જઈશ” એવું વિચારી સપનાએ પોતાની અંદર રહેલી સપનાને હુકમ કર્યો –“ઉઠ…સંયોગ માટે સંજોગો સાથે બાથ ભીડ..! કશુંક કરી લેવાના પાકા ઈરાદા સાથે તેણે ડગ માંડ્યા.

સપના….મારો ટુવાલ બાથરુમમાં મુકી દેજે સપના…અને મારા મોજા હાથરુમાલ….બધું તૈયાર છે ?? હું શાવર લઈને બહાર આવું ત્યારે મને બધું તૈયાર જોઇએ હો…!! સંયોગ… હજુ તમે છાપું જ વાંચો છો? બધુ તૈયાર હોવા છ્તાં નહાવા નથી ગયા…? હવે તમે થોડીવાર રહી જાવ, હું જ્યોતિષને ફોન કરી સારું મુહુર્ત કઢાવી લઉં પછી જ જાવ બાથરુમમાં…..અને એ પહેલાં મને સ્નેહાને તૈયાર કરી લેવા દો એને સ્કુલ જવાનું મોડું થાય છે…ના હો…હું પહેલાં…હમણાં મને લેવા ડ્રાઈવર આવશે અને એમ બોલતાં સંયોગ બાથરુમમાં જતો રહ્યો. સંયોગને બાથરુમનો દરવાજો બંધ કરવાની આદત તો હતી જ નહી. સપના ખીજાઈ બબડતી બબડતી બાથરુમના દરવાજા સુધી પહોંચી …હવે ઝડપ રાખજો સાહેબ્….આજે તો સ્નેહાને સ્કુલે પણ તમારે જ મુકવા જવી પડશે….સ્કુલની પ્રિન્સીપાલ મેડમ કંઈ મારી માસીની દીકરી બહેન તો છે નહીં કે સ્નેહા મોડી આવે તે ચલાવી લેશે..?? પણ હા….તમે મુક્વા જશો તો એ સ્નેહાને તાજું અરબી ગુલાબ આપી વધાવી લેશે …તમારી આશિક છે એ મંજરીમેડમ..(મનમા…દાંત કચકચાવીને બોલી, ચિબરી સાલી…)
એવામા અચાનક સંયોગે તેને હાથ પકડી શાવર નીચે ખેંચી ગયો…સંયોગ…. સ્ટોપ કીડીંગ ડીયર …આ શું??? …અરે મારો મોબાઈલ… ઉફ્ફ્….મોબાઈલ પલળી ગયો….તમારી આપેલી બર્થડે ગીફ્ટ બરબાદ થઈ ગઈ…જોકે સપના પણ રોમેન્ટીકમુડમાં આવી ગઈ હતી. !! જીવનની ભાગદોડમાં વહી ગયેલા કેટલાંય વર્ષો સંયોગના બે મજબુત હાથ વચ્ચે ઓગળતા રહ્યા … કેટલાય સમયથી પ્રેમાળ સ્પર્શ માટે તરસતી સપનાની પીઠ પર સંયોગનો હાથ ફરતો રહ્યો. આજે શબ્દોને ક્યાંય સ્થાન જ ના હતું છતાંય છુટાછવાયા શબ્દો પણ પ્રેમની ચરમસીમા ઓળંગી ગયા…સંયોગે હળવેથી સપનાના ભીના વાળની લટ સરખી કરતા કહ્યુઃં “મને માફ કરી દે, સપના, તારી મુશ્કેલીઓમા હું સાથે ના રહી શક્યો…” સંયોગના હોઠ પર આંગળી મુકી વાતને અડધેથી કાપતાં જ સપના બોલી,” હું તો ખુબ ડરી ગઈ હતી.. ક્યાંક કોઇ મને તમારાથી અલગ ના કરી દે…” સંયોગે સપનાના મૉં પર હાથ મુકી દઈ આગળ બોલતાં અટકાવી દીધી અને કહ્યું…..”દુનિયાની કોઇ તાકત સંયોગ-સપનાને અલગ નહી કરી શકે….ભગવાન પણ નહીં…” પ્રેમરસથી તરબોળ સપના ભીનાં થયેલા વાળ સુકવતાં કૈલાસ ખેરનું ગીત ગણગણી રહી…તુને ક્યા કર ડાલા…મર ગયી મૈ મીટ ગયી મૈ….તેરી દિવાની…!!!તેરી દીવાની…!!
લાઈફસેવ હોસ્પિટલના સ્પેશ્યલરુમના બૅડ પર સુતેલા સંયોગે પડખું ફરતા સાઈડર પર મુકેલો કાચના ગ્લાસ પર હાથ લાગ્યો અને ગ્લાસ ફુટવાના અવાજ સાથે સપનાનું સપનું પણ તુટી ગયું હતું…..!!
સવારે તૈયાર થઈ સપના ઓફીસ જવા નીકળી ગઈ. હજુ પોતાની ચૅર પર ગોઠવાઈને કમ્પ્યુટર ઑન કરે, ત્યાં જ ઇન્ટરકોમ પર અવનીએ કહ્યુ…
મે’મ્….. ઓમકાર સર…!
ઓકે..લાઈન આપ એમને..
ઓમકાર લાઈન પર આવતા જ સપનાએ સીધો સવાલ કર્યો…
આજે દોઢ વાગે તમે મળી શકો મને..?
દોઢ વાગે..?
હા, દિવસના દોઢની જ વાત કરું છુ. -કહીને સપનાએ ભારે શ્વાસ છોડ્યો.
ન ફાવવાની વાત જ નથી. ક્યાં મળવાનું છે તે જાણી શકુ..?
અને સપનાએ મુલાકાતની જગ્યાનો એસ.એમ.એસ કરી દીધો. બપોરના બરાબર દોઢ વાગે ઓમકાર ઈન-ઓરબીટના પાર્કીગમા પહોચી ગયો. સપના અને અનંત મૉલના ત્રીજા લેવલ પર લુઈવિતોના શૉ રુમની બહાર રાહ જોતા હતા.
“ગુડ નુન..! એન્ડ વર્ક કમ્સ ફર્સ્ટ..!” -કહેતા સપના ઓમકારને લૉબીના સામે છેડે લઈ ગઈ….
“આ દિવાલ અને પેલો જીમ ઈક્વીપમેન્ટ્સનો શૉરુમ દેખાય છે? મૉલના આ હિસ્સાને મારી કંપની લીઝ પર લઈ રહી છે. આ દિવાલનો આપણે આઉટડોર મીડિયા તરીકે ઉપયોગ કરવાનો છે. આખી દિવાલ પર શૅઠ એન્ડ કંપનીની જાહેરાતના લીધે એ આ ફ્લોરનો જીવંત હિસ્સો બની જવો જોઇએ. અને આ કામ હુ તમને સોપવા માગુ છુ, મિસ્ટર ઓમકાર્…!”
“પણ મેડમ, આઉટડોર એડવર્ટાઈઝીગમાં મારો એક્સ્પીરીયન્સ ઝીરો છે.”
“મને ખબર છે મિસ્ટર ઓમકાર. પણ આ પ્રોજેક્ટ પછી, તમે આઉટડોર એડવર્ટાઈઝીગના હીરો બની જશો તેવો વિશ્વાસ છે મને..!” –સપનાએ કહ્યું- “ખુબ જ ઝડપ રાખવી પડશે તમારે. કોનસેપ્ટથી લઈ ને એક્ઝિક્યુશન સુધી. ખુબ જ ઓછો સમય છે તમારી પાસે, મિ. ઓમકાર્…!”
સપનાની ધંધાકીય સુઝથી પ્રભાવિત અનંતે અપલક નજરે જોયા બધું કર્યુ. પહેલીવાર સપનાની આંખોમાં ચમક વર્તાઈ.
“તમારી સાઈટ વિઝિટ પુરી થઈ હોય તો પેટ-પુજા કરીએ.” અનંતે કહ્યુ.
ઓમકારને જરુરી કામ હોવાથી રજા લઈ નીકળ્યો. સપના અને અનંત એસ્કેલેટર પર ઉભા રહી ગયા. ફુડ-કોર્ટ સૌથી ઉપર, સિક્સ્થ લેવલ પર હતો. આખાય મૉલમા સૌથી વધુ વસ્તી અહીં જ જણાતી હતી.
“સારું થયુ, જમતા પહેલા આપણે લોકેશન વિઝિટ પતાવી દીધી, હવે કંઈક કામની વાતો થઈ શક્શે.” સપના બોલી.
“હજુ કયું કામ બાકી રહ્યુ, સપના?”
“અનંત, અવની માટે તે શું વિચાર્યુ છે વાંધો ન હોય તો મને કહે…!”
અચાનક, આમ કોઇ પુર્વસંકેત વગર સપનાએ અવનીના નામનો બોમ્બ ફોડી દીધો. અને કોણ જાણે કેમ, અનંત થોડો અસ્થિર થઈ ગયો. તે મોબાઈલ ઉઠાવી કોન્ટેક્ટ-લીસ્ટમાં કંઈક શોધવાનો ડોળ કરવા લાગ્યો.
સપનાએ ફરી પૂછ્યું, “અનંત…શુ જવાબ છે તારો?”
“કોર્ટનુ ફરમાન હોય તો હુ ઇનકાર કેવી રીતે કરી શકું?” અનંતે કહ્યુ.
લીફટ્મા નીચે ઉતરતા અનંતના ચહેરા પર વિચિત્ર સ્વસ્થતા હતી જાણે કોઇ ઘરડી સ્ત્રી મેકઅપ નીચે પોતાનો કરચલીવાળી ચામડી છુપાવે, તેમ અનંત પોતાનો ઉદ્વેગ  છુપાવી રહ્યો હતો.

વ્યોમાનુ મન ચકરાવે ચઢી ગયુ હતું. આરિસા સામે ઉભા રહીએ ત્યારે જેમ આપણે પોતાને જ વધુ રુપાળા લાગતા હોઇએ છીએ, તેમ દરેકને પોતે જ વધુ હોશિયાર હોવાનો વહેમ હોય છે. એમાં ય આ જનાર્દનને તો જરાક વિશેષ જ આવો વહેમ છે. શું જરુર હતી એને રાહુલ સાથે અથડામણમા ઉતરવાની? હવે રાહુલ અને જનાર્દન બેઉ પર નજર રાખવી પડશે, નહીતર તેમના શયતાની દિમાગ તો વિનાશ જ વેરશે…..!! વિનાશ ? હજુ કેટલો વિનાશ….?
દિવસમાં એકવાર ભગવાન આપણે જે કંઈ બોલીએ તેમાં ‘તથાસ્તુ’ કહી દેતો હશે ? એકવાર ભુલથી ક્યાંક હું બોલી ગઈ હતી, “આઈ હેઈટ કીડ્સ્…ગારબેજ છે મારા પેટમા…કાઢો એને….!” -અને આજ સુધી કીડ્સ મારાથી દુર જ રહ્યા. લોકોએ મને ‘વાંઝણી’ની ઉપમા આપી દીધી. પણ મારી આ બદતર હાલત માટે ખરા ગુનેગાર તો આ બે જ છે. રાહુલ અને જનાર્દન. મારી જિન્દગીમાં વિનાશ વેરનાર આ બે જ છે. વ્યોમાની આંખોમા લોહી ધસી આવ્યુ. અને એકસામટા ત્રણ સ્ક્વોટ ગટગટાવી ગયી રેડવાઈનના..!
રાહુલ મને હજારો વખત ‘વાંઝણી’ કહી ચુક્યો છે એ એક સત્ય છે. આટલા વરસોમાં દુનિયાના કેટલાય લોકો મારી પીઠ પાછળ મને વાંઝણી કહી ચુક્યા હશે. અરે, ઈવન હું ખુદ સાંભળી શકું એવી રીતે મારી સામે ‘વાંઝણી’ શબ્દનો ઉલ્લેખ થયો છે. મારી આ શારીરીક પંગુતા માટે દુનિયા ગમે તે ટીપ્પણી કરે, એનાથી મને કશો ફરક નથી પડતો. અને વ્યોમાની આંખો નફરતથી છલકાઈ ગઈ. કોણ જાણે કેટલીયવાર પોતે સેકસ્યુઅલી એબ્યુઝ થઈ હતી. ઢીંગલા-ઢીંગલીથી રમવાની નાદાન ઉંમરમાં જ તે નાટક્બાજ, જુઠ્ઠા અને વિકૃત માણસને પ્રેમ કરી બેઠી હતી.  વ્યોમા પોતાની જાત સાથે ખુલતી ગયી. જિન્દગીની કિતાબના ભાગ્યેજ ખુલતા પાનાં વંચાતા ગયા. ભુતકાળની અંધારી ગલીઓમા વ્યોમા, પોતાનો જ હાથ પકડીને ખોડંગાતી ખોડંગાતી ચાલતી રહી…! અને ભૂતકાળની અટપટી ગલીઓમાં ક્યાંક રાહુલ સાથેની યાદોનો તંતુ યે જોડાઈ ગયો.
રાહુલ-વ્યોમાનુ લગ્નજીવન તદ્દન વાહિયાત હતું એમ કહી શકાય. ક્યારેક્ તો બેઉ એટલી નિમ્નકક્ષાએ ઉતરી જતા કે પારકાં સ્ત્રી-પુરુષોના શરીર ચૂથતા . લગ્ન નામના સંબધ પરનો વિશ્વાસ તો તદ્દન છિન્ન્ભિન્ન જ થઈ ગયેલો. સ્ત્રી-પુરુષનો સંબધ એટલે જાણે જિસ્માની સંબધ્. શરીરનો ફક્ત ઉપભોગ કરી, ને ફેંકી દેવાનો..! અને આવી હીન માનસિકતાને કારણે જ તેણે બેફામ જીવન જીવ્યુ હતું.વર્ષો સુધી કોણ જાણે દુનિયાભરનાં કેટલાય મર્દોને ફક્ત મન-મરજીથી જ બેફામ બનીને પોતાનુ પડખું સેવવા રાજી કરીને તેણે વિકૃત આનંદ મેળવ્યો હતો, અને એમાં એને એક અજબ થ્રિલનો અહેસાસ થતો..!
વ્યોમા સહેજ અટકી. પછી ટટ્ટાર થઈ, અને તેની વિચારોની દુનિયામાં આગળ વધી…!!
બુધ્ધી, પ્રતિભા, દેખાવ, ચાર્મ, આ બધુ જ મારી પાસે હતુ…પણ તોય સંયોગની મારી તરફ ખેંચવામા હું મોડી પડી ..અને  બધું  અટવાઈ ગયું .

અનિકેતના ગયા પછીના અનંતને અવની આખી રાત વાગોળતી રહી. મા બનવાની હતી તો મારી માએ ડોકટર પાસે લઈ જતા પહેલા એબોર્શનની શરત મુકી હતી, અને અનંત ? તે તો મને શહેરના ખ્યાતનામ ડોક્ટર નયના પટેલ પાસે લઈ ગયો હતો. આવનાર બાળકનો પિતા તે પોતે છે, -આવું તેણે ડોકટરને શા માટે કહ્યુ હશે? કદાચ અનંત સિવાય કોઇ ઈચ્છ્તુ નથી કે હું મા બનું. બાળક આવતા સુધીમાં લેવાની દરકારની ખુબ ઝીણી ઝીણી વાતો પણ તેણે ધ્યાન રાખી પુછી લીધી. એટલુ જ નહી ડાયરીમાં ટપકાવી પણ લીધી હતી. દવાખાનેથી આવ્યા પછી અનંત દરરોજ સવારે બરોબર ૮.૧૫ વાગે ફોલીક-એસીડની ટેબ્લેટ તથા દુધ પી લેવા અવશ્ય ફોન કરતો. ડોકટર પાસે રુટીન ચેકઅપ પછી ઊડા વિચારમાં ઉતરી ગયેલ અવનીને અનંતે પુછ્યુ, “શુ થાય છે? કેમ સાવ ઉદાસ? તું આવી રીતે ઉદાસ રહે તો તેની આવનાર બાળક પર અવળી અસર પડે હો..!” -અને અનંતે સાહજીકતાથી અવનીના ખભે હાથ મુકી પોતાની તરફ ખેંચી લીધી. અવની પણ સુકા પત્તાની જેમ ખેચાઈને અનંતના ખભા પર માથુ ઢાળી ગઈ. અવની મા બનવાની હતી તે વાતથી તેની મા ખુબ પરેશાન હતી. પપ્પા તો આમ પણ કાર્ડિયો મેગાલીના પેશન્ટ હતા જ્. તેમની તક્લીફ અવનીથી સહન થતી નથી. તે મમ્મી-પપ્પાની વાતચીત આજે છુપાઈને સાંભળી ગઈ હતી. પપ્પા મમ્મીને કહેતા હતા કે આજે તેઓ મોડા આવશે. સાંજે તેમને ડોકટર પાસે જવું હતું. છેલ્લા ૮-૧૦ દિવસથી તે સુઇ શક્તા ન હતા. જેવું ઓશીકા પર માથુ મુકે, કે તરત તેમને તેમના ધબકારા જોર્-જોરથી સંભળાય. જાંણે છાતી પરથી ટ્રેન પસાર થતી હોય તેવુ મહેસુસ થતું હોવાની એ ફરિયાદ કરતા હતા. એ છેલ્લા કેટલાક દિવસોથી સુઇ જ શક્તા નથી. અવનીથી આવી તેમની હાલત કેવી રીતે સહન થાય્? આ હાલત માટે જવાબદાર ખુદ પોતે જ છે, એ અહેસાસ અવનીને નિર્બળ બનાવી રહ્યો હતો. હવે તે તેના માબાપને વધુ સમજાવી શકે તેમ ન હતી. અંદર અંદર કશુંક ટ્રીગર થઈ રહ્યુ હતુ. એક એક્સ્ટ્રીમ પર જીવી જવા દિલ બંડ પોકારી રહ્યુ હતુ. પણ, ઘણીવાર મ્હો સુધી આવેલો કોળીયો ઝુટવાઈ જાય છે, જીન્દગીનો કોઇ આસાન પ્રશ્ન આખી જીન્દગી ગુંચવી જાય છે..!! અવનીના માતાપિતા અવનીમા આવી રહેલા શારીરીક ફેરફારોથી ખુબ ચિંતિત હતા. તેમણે અવનીને મા-બાપ અથવા બાળક બેમાંથી કોઈ એક્ને પસંદ કરી લેવા કહેલુ. મા બનવા મા-બાપને ગુમાવવાના? બિલકુલ વિરુધ્ધ છેડા પર જઈને જીવી જવું? કે વિદ્રોહનો બંડ પોકારવો? અને આખી રાત વિચારોમા કાઢી નાખી અવનીએ. સવારે નાસ્તાના ટેબલ પર હતાશ અવનીએ સંજોગો સામે સરેન્ડર કરી દીધુ…!! અવનીના માબાપના કહેવા મુજબ કોઇ બીજે ગામ જઈને આ કામ થાય તો કોઇ ઓળખિતા જોઇ ન જાય અને આબરુ બચે. અને બધાય બેત્રણ જોડી કપડાં ભરી રેલવે સ્ટેશન તરફ પ્રયાણ કરી ગયા.

— રીટા ઠક્કર