કથા કડી - ૧ [નીવારોઝીન રાજકુમાર]

એ અરીસા સામે જોઈ રહી ….. આજે જ હેરકલર કરાવેલા વાળ પર હાથ ફેરવતા એને પાર્લરવાળી સખી અવનીની વાત યાદ આવી ગઈ … એના ચહેરા પર એક દર્દીલું હાસ્ય ઝબકી વિલાઈ ગયું …!!

અવનીએ કહ્યું હતું કે “આજે તો તમારા વાળનો રંગ અને ખુશ્બુ પર સર વારી જશે .”

એના કાનોમાં કોલેજ સમયનો કલબલાટ પ્રસરી ગયો …
કેન્ટીનમાં બેસી પોતાના લાંબા ઘટાદાર વાળ પર હાથ પસવારતા સપનાએ કહેલું : ” હા , મારા વાળ પર મને ગર્વ છે પણ હું તો એવો છોકરો પસંદ કરીશ જે મારા માથાના વાળ નહી મારા દિલની સચ્ચાઈને પ્રેમ કરે .”

દક્ષા ..એની ખાસ સખીએ હસતા હસતા કહ્યું હતું :
“પુરુષને મનની સુંદરતા સાથે શું લાગે વળગે ? ” પણ તારે કોઈ ચિંતા કરવાની ક્યાં જરૂર છે ? ભગવાને રંગ હોય કે નાક નકશી કે પછી કાઠી કદ કઈ વાતમાં કસર છોડી છે ? અને આટલી એક્ટીવ અને હોંશિયાર છોકરી જેને મળશે એને શી ફરિયાદ હશે ? ”

“શરીર સંસાર આગળ વધારવાનું માધ્યમ ખરું પણ સારા સહજીવન માટે એથી વધુ એક સમજદાર મનની જરૂર પડે …કદાચ અકસ્માત કે એવા કોઈ સંજોગોમાં ઝર્ઝરિત થયેલા શરીર સામે મનની મજબૂતી જ બચાવી રાખે ” એવો જવાબ આપી સપનાએ વાતને ઉલાળી દીધી હતી .

હાથમાં પકડેલી વાળની લટને ઠીક કરતા સપનાએ વિચાર્યું ….ક્યારેય ડાઈ નહી કરાવવાનું નક્કી કર્યું હતું અને કેટલા વર્ષથી હેરકલર કરાવે છે એ પણ હવે યાદ નથી .

વિચાર્યું હોય તેમ ન જીવાય તેનું નામ જીંદગી …!!!
ફોનની રીંગ વાગતા જોયું …. સંયોગનું નામ ઝબકયું … ને ફોન બંધ થઇ ગયો … હજી ક્યા સેન્ડલ પહેરવા એ નક્કી નથી કર્યું અને સંયોગનો મિસ્ડ કોલ આવી ગયો … હવે એક પળનો વિલંબ કરવો એટલે રાડારાડ અને બુમાબુમ સાંભળવાની તૈયારી રાખવી …આમેય કેટલા બધા દિવસો પછી એક પાર્ટીમાં સપનાને લઇ જવા એ તૈયાર થયો હતો … આજે એને નારાજ કરવો એટલે ફરી પાછુ ૬ મહિના ઘરમાં જ રહેવાની સજા …!!

ડિઝાઈનર સાડી સાથે પહેરવા ધારેલા સેન્ડલ ન પહેરી શકી એનો અફસોસ કરતી સપના ફટાફટ પગથીયા ઉતરી ગઈ. કારમાં બેસી મોબાઈલ પર નજર રાખી બેઠેલા સંયોગ પાસે એ ઝડપથી બેસી ગઈ …બેસતા વેંત એક કોમ્પ્લીમેન્ટની લાલસાભરી આંખે સપનાએ સંયોગ તરફ જોયું …

ફોનમાં મશગુલ સંયોગની નજર સપના આવીને બેસી ગઈ છે એટલું સમજી પાછી વળી .. ફોનની સ્ક્રીનની લાઈટ ઓલવાઈ ગઈ અને કારની હેડલાઈટ સળગી ઉઠી …. !!

હાથમાં પહેરેલી ડઝનેક બંગડીઓ સપનાના હાથની હલનચલન સાથે રણકી ઉઠતી હતી . એ તરફ નજર કરી સંયોગે પૂછ્યું …”આવું આજકાલ કોણ પહેરે છે ? ડ્રેસિંગ સેન્સ જેવું કશું છે કે નહી ? ” ડાબો હાથ ઉપાડી જમણા હાથની બંગડીઓ પર મૂકી સપના ચુપચાપ બેસી રહી ..અલબત હલનચલનનાં નામે હવે શ્વાસ જ ચાલતા હતા.

“બહુ વધુ વાતો કરવાની જરૂર નથી ..જેટલું પૂછે એટલો જ જવાબ આપજે અને ખડખડાટ હસવું એ પાર્ટીમાં ઠીક નહિ ..ધ્યાન રાખજે ..જો કે તને કહીને આમ પણ કોઈ ફાયદો નથી…જેટલું છે એટલું જ્ઞાન આવી પાર્ટીઓમાં જ ઠાલવી દેવું હોય છે તારે … ” સાવ અણસમજુ બાળકની જેમ ખાલી ખાલી આંખોથી એ સંયોગની સામે જોઈ રહી …

૪૨ વર્ષેય સૂચનાઓ સાંભળવી પડે …એક બાજુનો હોઠ અણગમાથી વંકાઈ ગયો . આંસુઓ તો આંખના રસ્તે વહેવાનું ક્યારના ભૂલી ગયા હતા … આંખ ભીની થતી અને પળવારમાં કોરી પણ થઈ જતી …કેટલીક સ્ત્રીઓ માટે આંસુ અને પાણીમાં કોઈ ફેર નથી હોતો …પી જ જવાના ….આંસુઓ જ્યારે વહી નથી શકતા ત્યારે એમનું શું થતું હશે ? એ આંસુ જતા ક્યાં હશે …!! માથું હલાવી વિચારો ખંખેરી લીધા… ડૂમો ભરાઈ ગયો પણ આજે પ્રસન્ન રહેવાનું હતું . મનને મનાવવાની મથામણ કરતી રહી અને ઠેકાણું આવી ગયું ….

સંયોગ એટલે શહેરનો એક જાણીતો બીઝનેસમેન. એની દેખાવ,પહેરવેશ , વાત કરવાની સ્ટાઈલ અને સંપર્કોના કારણે એ પાંચમાં નહી પચાસમાં પૂછાતો. સપના અને સંયોગ એક આંખ ઠારે તેવી જોડી ગણાય .

— નીવારાજ