કથા કડી ૧૪ [નિપુલ કારિયા]

પરસેવાથી રેબઝેબ થઇ ગઇ હતી સપના. એના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઇ હતી અને જાણે તેનું શરીર હવામાં ફંગોળાતું હતું. દિશાહીન, એક કટી પતંગની જેમ શુન્યતાનાં અવકાશ અને દુ:ખનાં વાદળોની વચ્ચે..! શું આ જ મારો પતિ.. ! જેની દરેક હા માં હા અને દરેક ના મા મારી ના તેનો ગમો-અણગમો,તેનો ગુસ્સો તેની નાદાનિયત, તેની ભ્રમરવૃતિ, તેનો શંકાશીલ સ્વભાવ બધું જ સ્વીકાર્યું. અરે મારી ઉજ્જ્વળ કારકીર્દીને ઠોકર મારવા્માં એક પળનો પણ વિલંબ ન કર્યો અને એક ઘરરખ્ખુ આદર્શ ગૃહિણી બની ગઇ.તેના સુખને ઉમંગથી વધાવ્યું,તેના દુ:ખમાં ખભ્ભો ધર્યો.તેની ટીકાઓનાં વરસાદથી ભીંજાતી રહી છતાં પણ હસતું મોં રાખી તેનો સાથ આપતી ગઇ.તેની ચડતી-પડતી દરેક વખતે તેની સાથે ખભેખભો મિલાવીને ઉભી રહી.અને હું ફક્ત તેની શારીરિક ભૂખ સંતોષવાનું સાધન..? મારી મરજી- નામરજી, મારુ વજૂદ, મારી લાગણી,મારા સ્વપ્નાઓ, મારી જરુરિયાતોનું શું? એને મન કોઇ મહત્વ નહી?શું પત્નિને ફક્ત કપડા,ગાડી અને બંગલો આપી દીધા પછી પતિની ફરજ પૂરી થઇ ગઇ ?સ્ત્રીની જરુરિયાત બસ આટલી જ .. ? છતાં પણ હું મૂંગે મોઢે સહન કરતી રહી. પણ બદલામાં મને શું મળ્યું ..? શું સ્ત્રીઓએ જ વારંવાર પોતાની વફાદારી અને પવિત્રતાનાં ચોપાનિયા વહેંચવાના ? પુરુષોની ભ્રમરવૃતિ, તેની બેવફાઇ પ્રત્યે કોઇ જ પ્રશ્નાર્થ નહી..?દૂનિયાની કોઇ પણ સ્ત્રી ગરીબ કે સાધારણ દેખાવવાળા પુરુષ સાથે ખુશીથી આખી જીંદગી ગૂજારે શકે પરંતુ એક શંકાશીલ અને બેવફા પતિ સાથે એક દિવસ પણ ન રહી શકે. અને આ મારો પતિ મને જ પતાવી દેવા માટે ઉભો થયો છે …? એ પણ મારા આટ આટલા બલિદાન છતાં ! આજે સપનાની આંખોએ બધા જ બંધનો તોડી નાંખ્યા હતાં. તે નિસહાય બની ધ્રુસ્કે ને ધ્રુસ્કે રડી પડી.

રાહુલ તેનાં ખભા પર હાથ મૂકી તેને આશ્વાસન આપતો હતો.
“ડોન્ટ વરી સપના, પ્લીઝ ટ્રસ્ટ ઓન મી. આઇ વીલ મેનેજ ધેટ ઓલ મેટર. મને ખબર છે કે તને મારા પર અખૂટ ભરોસો છે. અને એટલે જ તું વ્યોમા અને સંયોગનાં ફોટોગ્રાફ્સ લઇને મને મળવા આવી ગઇ.વિશ્વાસ રાખજે આ તારો દોસ્ત કે હમદર્દ તારો વિશ્વાસ ક્યારેય તૂટવા નહી દે.”
બેલ વગાડી રાહુલે કોફી મંગાવી અને સપનાને પાણી આપ્યું. હવે સપના રીલેક્ષ થતી જતી હતી.
‘હવે આગળ શું કરું?’

‘તું કાલથી ઓફીસ જોઇન કરી લે અને અવની ઉપર ખાસ નજર રાખજે. હું વ્યોમાને સંભાળી લઇશ. મને રહી રહીને એક વાતની શંકા જાય છે કે અવની એકલા હાથે કશું જ નહી કરી શકે.તેણે કોઇક્નો તો સહારો લેવો જ પડશે.તેની સાથે કોણ કોણ છે તે જાણવું ખૂબ જ જરુરી છે. આટલું મોટુ કામ એક બે જણ તો ન જ કરી શકે.આમાં કોણ કોણ સંડોવાયેલું છે એની જેવી તને ખબર પડે કે તરત જ મને જાણ કરજે’
‘પણ વ્યોમાને આ બધી ખબર ?’ સપના એ પૂછ્યુ
‘ના..બિલકુલ નહી તેને ખબર જ ન પડવી જોઇએ.અને હું વ્યોમાને ડીવોર્સ આપી શકું તેમ નથી.મારી અમુક મજબૂરી છે’
એ રાહુલ પાસે જાય છે એ વાત છૂપાવવા ટેક્ષીમાં આવેલી સપનાને રાહુલનો ડ્રાઇવર ઘર સુધી ડ્રોપ કરી ગયો.સપના હવે ઘણુ ખરું આઘાતમાંથી બહાર આવી ગઇ હતી.

આ તરફ અવનીએ અનિકેતને ફોન લગાવ્યો.’હાય….અનુ હાઉ આર યુ? આજે તો હું ખૂબ જ ખુશ છું.હવે નાના નાના સપના જોવાનું બંધ કર અને મોટા સપના જો. આપણે બે કરોડનાં નહી પણ દસ કરોડનાં માલિક થવાના છીએ.’
‘ઓહ…નો…શું વાત કરે છે યાર ?’ અનિકેતે કહ્યું
‘યેસ્સ…યુ ડોન્ટ વરી ડીયર..બસ મને સાથ આપતો જા. ઔર આગે આગે દેખતા જા હોતા હૈ ક્યા !’
‘પણ..શેમાં કઇ રીતે? મને કંઇ સમજણ પડતી નથી’
‘ઓ…મારા બુદ્ધુરામ સાંજે મળ એટલે સમજાવું’
‘પણ ક્યાં?’
‘જહન્નમમાં….હજારો વાર મળ્યા પછી પણ પૂછે છે ક્યાં? ચલ..બાય’
ફોન મૂકાઇ ગયો. સાંજે નક્કી કરેલી જગ્યા પર અનિકેત અને અવની પહોંચી ગયા.હાથનો હાર બનાવી અવની અનિકેતને ભેટી પડી.
‘બસ…હવે વધુ સમય નહી..ફક્ત થોડા જ દિવસો.પછી તુ ,હું અને આપણું બાળક અને ખુશીઓનો વરસાદ’
‘પણ કરવાનું શું? ફોટોગ્રાફ આપી દઇએ, પૈસા લઇ લઇએ કામ ખતમ.’અનિકેતે કહ્યુ
‘ના હવે પ્લાનમાં થોડો ચેન્જ આવ્યો છે.હવે ફોટોગ્રાફ્સ તો રાહુલને આપવાનાં જ પરંતુ સાથે સાથે સપના મેડમનાં ફોટા પર સુખડનો હાર પણ પહેરાવાનો છે.એટલે કે તેને ઉપર પહોંચાડવાના છે.’
‘રકમ?’
‘દસ કરોડ’આંગળી ઉપર કરી અવનીએ ઇશારાથી કહ્યું.
‘અરે..ના..બાબા..ના. એવા દસ કરોડ મારે નથી જોઇતા.હું નાનાનાના ગુનાઓનો કિમિયાગર છું.કોઇ ખૂની નહી.મારાથી એ નહી બને !’ અનિકેત એકી શ્વાસે બોલી ગયો.
અવનીએ સમજાવાની ખૂબ કોશીશ કરી.પણ તે ન જ માન્યો.એટલે અવનીએ છેલ્લુ બ્રહ્માસ્ત્ર ઉઠાવ્યું.
‘તો તું પણ જોઇ લે હું શું કરુ છું !’ વિફરેલી વાઘણની જેમ અવની બોલી
‘બળાત્કારનો કેસ ઠોકી દઇશ અને સાબિતી આપશે પેટમાં રહેલું આ બાળક ! હું કોઇપણ સંજોગોમાં ગરીબીમાંથી અમીર બનવાની જ છું.અને હાં..બે દિવસનો સમય છે. વિચારી લેજે ‘અને તે ધમધમ કરતી ચાલવા લાગી.
અનિકેત રીતસર થથરી ગયો..કપાળે પરસેવો બાઝી ગયો.
‘ના ના ના…એવું ન કરતી હું કૈક વિચારુ છું’ અનિકેતે મોટેથી કહ્યું.
અનિકેત અવનીનું આ નવું રુપ જોઇ ડઘાઇ ગયો.

આ બાજુ સંયોગ ખુશ થઇને ઘરે પહોંચી ડોરબેલ દબાવી.ડોર ખોલી સામે સપના હતી.મંદમંદ માદક સ્માઇલ આપતી.જાણે કશું જ બન્યુ નથી.
‘ડાર્લીંગ, આજે ફટાફટ ડીશ તૈયાર કર. વહેલુ સુઇ જવું છે.ખૂબ થાકી ગયો છું.સંયોગે કહ્યું.
‘આજે તો મારા નાથે બહુ મગજ દોડાવ્યુ લાગે છે’સપનાએ હળવાશથી પૂછ્યુ
‘હેં? હ્મ્મ્મ’ સંયોગે ટૂંકમાં પતાવ્યું.
જમી લીધા પછી સંયોગે લાઈટ ઓફ કરતા પહેલા કહ્યુ ‘સવારથી ઓફીસ જોઇન કરે છે ને?’
‘હા..હા..શ્યોર અને હા,સ્નેહાનાં વેકેશનમાં આપણે પૃથ્વી પરનું સ્વર્ગ કાશ્મીરની સેર કરી આવીએ તો કેવું?’
‘હા…શક્ય હશે તો તે પહેલા જ સ્વર્ગની સહેલ કરાવી દઇશ મતલબ કાશ્મીર !
પરંતુ સંયોગ સપનાનાં ચહેરા પરની કડવાહટ ક્યાં જોઇ શકે તેમ હતો? બેડરૂમમાં અંધારુ હતુ ને !
ગુડનાઇટ કહી બન્ને સુઇ ગયા.

સવારે વહેલી ઉઠી ઘરનું રુટીન પતાવી સપના ઓફીસ જવા તૈયાર હતી પરંતુ સંયોગને એક પાર્ટીને મળી ને ઓફીસે જવાનુ હતું.એટલે સપના પોતે જ પોતાની કાર લઇને ઓફીસ જવા નીકળી ગઇ.ઓફીસનો સ્ટાફ આવવાનો શરુ થઇ ગયો હતો. બધા આશ્ચર્ય સાથે સપનાને વેલકમ કરતા હતા.સાથે એ ટોળામાં અવની પણ હતી . પહેલી જ વાર સપના પોતાની ઓફીસમાં માલિકની હેસીયતથી બેસવાનો રોમાંચ માણી રહી હતી અને મનમાં ને મનમાં સપના ખુશ થતી હતી ત્યાં જ સપનાનાં ફોનની રીંગ વાગી. સંયોગનું નામ વાંચી “Yes Dear” બોલી પણ સંયોગ ને બદલે સામેથી અજાણ્યો અવાજ હતો. “આ ફોન ધરાવનાર વ્યક્તિ નો ટ્રક સાથે એક્સીડેન્ટ થયો છે અને સરદાર પટેલ ઓવરબ્રીજથી ગાડી ફંગોળાઇ ગઇ છે ને નીચે પડી ગઈ છે. કાર ચલાવનારની હાલત ખુબ ગંભીર છે. તમે તાત્કાલિક આવી જાઓ.”‘ અને ફોન મૂકાઇ ગયો.

સપના તાબડતોબ ઘટના સ્થળે પહોંચી ગઇ, ભીડને ચીરીને તે સંયોગ પાસે પહોંચી ગઇ. કાર તો જાણે પડીકું વળી ગઇ હતી અને થોડે દૂર લોહીનાં નાના ખાબોચિયામાં પડેલો સંયોગ ! હાથ ભાંગીને પાછળ જતો રહ્યો હતો. પગનો પંજો બેવડ વળી ગયો હતો.માથાના હાડકા તૂટીને ચામડી ચીરીને બહાર દેખાતા હતાં.કાન અને નાકમાંથી લોહી નીકળતું હતું. કાન અને નાકમાંથી નીકળતુ લોહી હેમરેજ હોવાની ગવાહી આપતું હતું.

શતરંજની દરેક ચાલનો ઉસ્તાદ એવો સંયોગ આજે કુદરતની ચાલનો ભોગ બનીને એક એક શ્વાસ માટે મોહતાજ બની ગયો હતો. સપનાનું મગજ ચકરાવે ચડી ગયું.પોતાને મારવા મથતો માણસ આજે ખુદ મરણપથારી એ છે. એટલે ખુશ થવું? કે પોતાનો ચૂડી ચાંદલો દાવ પર છે. એ વાત પર દુ:ખી થવું?
છેલ્લા ઘણા દિવસોમાં ઘટનાઓની એવી વણઝાર ચાલી હતી કે મગજની નસો તંગ થઇ ગઇ હતી.વિચારવાની ક્ષમતા જ જાણે ખલાસ થઇ ગઇ હતી.શું કરવું અને શું ન કરવું? તે જ સમજાતું ન હતું .તેને લાગ્યુ માથુ જાણે કે જીવતું બોમ્બ બની ગયું છે.હમણાં જ ફૂટશે અને એક ધડાકે ફૂરચે ફૂરચા ઉડી જશે.તે માથું પકડી દિગ્મૂઢ બની બેસી પડી.૧૦…

એમ્બ્યુલન્સ આવી ગઇ હતી.સંયોગને શહેરની મોટામાં મોટી મલ્ટી સ્પેશીયાલીટી હોસ્પીટલની લાઇફ સેવમાં ખસેડવામાં આવ્યો.
આ તરફ રાહુલ સવારે ફ્રેશ થઇ, પુરા કદનાં આઇના સામે શેવ કરતો હતો.પોતાનું પુરા કદનું પ્રતિબીંબ જોઇ તે હસવા લાગ્યો. અને મનોમન બબડ્યો…હે ભગવાન…આ પોણા છ ફૂટનાં શરીરમાં કેવું શેતાની દિમાગ આપ્યું છે !
ત્યાં જ તેના ફોનની સ્ક્રીન ફ્લેશ થઇ. મેસેજ હતો’સર, આઇ હેવ ડન યોર વર્ક સક્સેસફુલી.–ફ્રોમ બ્લ્યુ આઇઝ’
‘યેસ્સ્સ….’રાહુલે મુઠ્ઠી ઉછાળી. ‘સંયોગ તો હવે ગયો. હવે સપનાને તેની કંપનીની બોસ બનાવી ધીરે ધીરે મારી કંપનીનાં બધાં જ શેર અને કોન્ટ્રાક્સ ખુદ ખોટ ખાઇને પણ સંયોગની કંપનીને આપી સપનાને સદ્ધર બનવતો રહીશ. એટલે વ્યોમાને વારસામાં મળેલી આ કંપની માંથી પણ હું મુક્ત અને જુની તારીખનાં રદ્દી થઇ ગયેલા ન્યુઝપેપર જેવી અને બદચલન વ્યોમામાંથી પણ હું મુક્ત ! ધીમેધીમે હું સપનાનો વિશ્વાસ અને છેલ્લે તેનું દિલ પણ જીતી લઇશ.પછી તો હું, સપના અને અમારા બાળકો ! બસ..ખુશી અને શાંતિની જીંદગી.અને મારી પાસે કંઇ રહેશે જ નહી તો આ વાંઝણી વ્યોમાને અડધોઅડધ ભાગ પણ શું આપવાનો? હવે મારે પહેલુ કામ સપના સાથે કોન્ટેક વધારવાનું કરવું પડશે.’તે મનોમન વિચાર્યું
અને તેણે હોઠ વંકાયેલું એક કાતિલ સ્મિત ફેંક્યું.એના મોં પર ઝડપથી આવજા કરતા હાવભાવને આ જ સમયે અર્ધખુલ્લા બારણામાંથી કોઇ જોઈ રહ્યું હતું …

અને તે હતી વ્યોમા !
આ બાજુ સાંજે ‘લાઇફ સેવ’ હોસ્પીટલે ઓફીસનો લગભગ સ્ટાફ પહોંચી ગયો હતો.ઓપરેશનો થઇ ચૂક્યા હતાં.ડોકટરોની આખી એક ટીમ સંયોગને બચાવવા માટે ઝઝૂમી રહી હતી.અને તે સફળ પણ રહી.ડોકટરોનાં જણાવ્યા મુજબ સંયોગ બચી તો જશે માથામાં લાગેલા ઊંડા ઘાવને કારણે કદાચ તેની યાદદાસ્ત જતી રહે તેવું બની શકે .જો કે સાચું તો એ ભાનમાં આવે પછી જ કહી શકાય .

ઓફીસનો આખો સ્ટાફ મુંઝાયો હતો. હવે ઓફીસ અને કંપનીનું શું?
સપનાએ મનોમન નક્કી કરી આખા સ્ટાફને જણાવ્યુ કે ઓફીસ કે કંપની બંધ નહી થાય.હું સંભાળીશ,તમે મને સાથ આપશો? આપણે કંપનીને ખૂબ ઉપર લઇ જશું. મને તમારા લોકો પર પૂરો ભરોસો છે.
પછી સામે પથારીમાં પડેલા સંયોગ સામે જોઈ મનમાં વિચાર્યુ….’સંયોગ, કાલની વાત જુદી હતી, હવે હું મારા સંયોગને નહી જ છોડું.કોઇ પણ સંજોગમાં નહી.હું તમારી યાદદાશ્ત બનીશ.અત્યાર સુધી તમને સજાવતી અને સંવારતી આવી જ છું તો પછી હજું પણ એમ જ કરીશ. એક આદર્શ પત્નીની જેમ ! તમે મુંઝાતા નહી..હું છું ને !ફેરા ફરતી વખતે જ તમારો ધર્મ,અર્થ,કામ, મોક્ષમાં સાથ આપીશ એવા સોગંદ લઇને આવી છું. આમ અડધે રસ્તે તમને નહી જ છોડું.તમે ભલે મારા મૃત્યુનું કારણ બનવા તૈયાર થયા હતા. પણ હું તમારી જીંદગીનું નિમિત્ત બનીશ.’

અને તેની આંખનાં એક ખૂણેથી લાગણી નામનાં પ્રવાહીનું ખરું ટપકું પડ્યું !

—  નિપુલ કારિયા